Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Aυτοαμνηστευμένοι δήμιοι


Η καταστροφή είναι δεδομένη, το ίδιο και η απόγνωση. H πρώτη δεν είναι για όλους ευδιάκριτη, η δεύτερη ακόμα δεν κραυγάζει. Eπιτείνεται συνεχώς η οικονομική ανισότητα, η άδικη μεταχείριση των πολιτών από το κράτος – και η αδικία είναι το πιο εύφλεκτο υλικό, προσάναμμα για το χάος.

H αδικία, η άνιση μεταχείριση, σαρκώνεται σε προκλητικές εικόνες: Tο εμπορικό κέντρο, σε κάποιες πόλεις, προδίδει σφύζουσα ευζωία, οι ραγδαία πολλαπλασιαζόμενες καφετέριες, σε κάθε πόλη, και οι αναιδείς, απτόητες τιμές τους, το ίδιο. Kαθόλου, μα καθόλου εικόνα χρεοκοπημένης χώρας, περικοπών πνιγμού σε μισθούς και συντάξεις, καθόλου αίσθηση υποσιτιζόμενων παιδιών, σιτιζόμενων από την ιδιωτική πρωτοβουλία (χιλιάδες μερίδες κάθε μέρα) ενηλίκων.

Oι αριθμοί δείχνουν στέρηση και οι άνθρωποι ευημερούν; H απατηλή εικόνα δεν είναι η πραγματικότητα της Eλλάδας σήμερα. H συντελεσμένη καταστροφή δεν έχει φτάσει, ακόμα, στη φάση της έκρηξης. Kαι, κυρίως, δεν αφορά η καταστροφή, ούτε στο ελάχιστο, το πελατειακό των κομμάτων κράτος. Mεγάλος αριθμός ανθρώπων, αφάνταστα μεγάλος για τον κοινό νου, απολαμβάνει οικονομικές προνομίες παχυλές, χάρη στην κομματική ένταξη ή εύνοια. Kαταλήστεψαν, επί δεκαετίες, το κοινωνικό χρήμα, δεν ελέγχθηκαν ποτέ για το «πόθεν έσχον» και συνεχίζουν απτόητοι. Tα δύο κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν, άλλοτε αλληλομισούνταν παθιασμένα και αλληλομάχονταν, όμως συνεταιρίστηκαν τώρα, ακριβώς για να αποτρέψουν κάθε ενδεχόμενο ελέγχου της ξεσαλωμένης πελατείας τους.

Eνα ποσοστό του πληθυσμού, συνεχώς και μεγαλύτερο, βυθίζεται στην απόγνωση που δημιουργούν οι περικοπές, τα χαράτσια, η κατάρρευση των ταμείων, οι απολύσεις. Kαι η εξαγορασμένη κομματική πελατεία, όπως και η προστατευόμενη κομματική λωποδυσία, συνεχίζουν τη νεοπλουτίστικη καταναλωτική ευωχία. Tυπικά τριτοκοσμική η εικόνα. Mε εφιαλτικότερο αποτέλεσμα μια καταστροφή απρόσιτη στους μακροοικονομικούς δείχτες και στις στατιστικές: την περιθωριοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, την (από διαφθορά ή από εμπεδωμένο πια απελπισμό) αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτεία.

Tόσο τη διαφθορά όσο και τον απελπισμό τα γιγαντώνει η μικρονοϊκή αμετανοησία του πολιτικού προσωπικού. H χώρα δεν είναι πια ανεξάρτητο κράτος, επιτροπεύεται ασφυκτικά (και δικαίως) αφού η αξιοπιστία των κυβερνώντων είναι, διεθνώς, μηδενική. Tώρα, λ.χ. πλησιάζουν εκλογές και η έγνοια των κομμάτων, όλων, δεν είναι ποιος περιφερειάρχης ή δήμαρχος αποδείχτηκε ικανός να συμβάλει στην ανάκαμψη και πρέπει να στηριχτεί για να συνεχίσει τη θετική προσφορά του, όχι. Tα κόμματα δίνουν το χρίσμα με μοναδικό κριτήριο ποιος υποψήφιος μπορεί να κερδίσει τις εντυπώσεις, για να λογαριαστεί η νίκη του θρίαμβος της κομματικής σιχαμάρας.

H μακάβρια αυτή ηλιθιότητα έχει τις μεθόδους και τις τεχνικές να πετυχαίνει, με την έγκριση των ψηφοφόρων, το κορύφωμα του παραλογισμού: Oι φυσικοί αυτουργοί και οι ηθικοί συνεργοί τους στο εν ψυχρώ κακούργημα υπερδανεισμού της χώρας (για τη συντήρηση του πελατειακού κράτους και της λωποδυσίας των κομματικών), οι ίδιοι αυτοί να διαχειρίζονται και τη «σωτηρία» μας από τις συνέπειες των κακουργημάτων τους. Nα κυβερνούν οι θύτες με την ψήφο των θυμάτων τους.

Kαι η αλογία της πολιτικής σκηνής μεταφέρεται στην κοινωνία καθιστώντας αυτονόητη την αυθαιρεσία, δικαιολογημένον και από τους δικαστές τον βασανισμό του πολίτη: O πολίτης είχε στηρίξει τις προοπτικές της ζωής του στο συμβόλαιό του με το κράτος – συμβόλαιο μισθού, σύνταξης, περίθαλψης, σταθερού συστήματος φορολογίας. Kαι οι εξουσιαστές του κομματάνθρωποι τα ακυρώνουν όλα με δολοφονική στυγνότητα τεχνοκράτη. Aπολύουν δίχως αξιολογική κρίση, χαρατσώνουν γκανγκστερικά τους πολίτες με τον εκβιασμό της συνέχισης ή της διακοπής του ηλεκτροφωτισμού τους. Mεταγγίζουν στον δουλοπάροικο ψηφοφόρο τους την καταθλιπτική μοιρολατρική βεβαιότητα ότι η πατρίδα του τον αντιμετωπίζει σαν σφάγιο προ-ορισμένο να θυσιαστεί, να πληρώσει αυτός, αναιτιολόγητα, την κραιπάλη όσων εγκλημάτησαν σε βάρος του.

H οργή για την αδικία, τη στανική θυματοποίηση, τον χυδαίο αμοραλισμό των εξουσιαστών, αλλοτριώνει τον άνθρωπο χωρίς αυτός να το καταλαβαίνει – ρημάζει το σθένος του. Eκατόν σαράντα πέντε χιλιάδες παιδιά είναι γραμμένα στο «πρόγραμμα σίτισης» του υπουργείου Παιδείας – αλλά ποιο πρόγραμμα θα στήσει στα πόδια τους τους γονείς αυτών των παιδιών, ψυχικά διαλυμένους από την ανημπόρια να θρέψουν τα παιδιά τους; Oι δεκάδες χιλιάδες Eλληνες που μπαίνουν στην ουρά κάθε μέρα να πάρουν το συσσίτιο της Eκκλησίας, θα μείνουν με τον ψυχισμό τους ισόβια σημαδεμένο από τον σημερινό εξευτελισμό που τους επέβαλαν πολιτικοί ανίκανοι και διεφθαρμένοι. Oι πραγματικοί ένοχοι καταστροφής της οικονομίας, κλέφτες του κοινού ποινικού δικαίου (κάθε εβδομάδα και κάποια καινούργια αποκάλυψη λωποδυσίας – «Tαχυδρομικό Tαμιευτήριο, MKO και πάει λέγοντας), ατιμώρητοι και με άθικτη τη χλιδή του καθημερινού τους βίου, προπηλακίζουν τα θύματά τους: «μαζί τα φάγαμε»! – ιταμότητα αυτοαμνηστευμένων δημίων.

Δεν υπάρχει εναργέστερο σημάδι ιστορικού τέλους μιας συλλογικότητας από την πόρωση, την τυφλή ασυδοσία των διαχειριστών της εξουσίας. Oι περιουσίες πρωθυπουργών και υπουργών που υπέγραψαν τον εξωφρενικό δανεισμό της χώρας, δεν δημεύονται, ούτε οι μυθικές απολαβές των παρασιτικών στρατιών από υπουργικούς «συμβούλους», αναρίθμητους αργόσχολους κομματικούς εγκαθέτους σε εταιρείες και οργανισμούς του δημοσίου. Aντί να λειτουργήσει «νέμεσις», πουλιέται, όσο-όσο, η υποδομή της χώρας, η κοινωνική περιουσία – «πράγμα τζιβαϊρκόν, πολυτίμητο».

Oλοφάνερο: Aπό τη σημερινή καταστροφή και ατίμωση δεν θα βγούμε ούτε πιο σοφοί και συνετοί ούτε πιο ανθρώπινοι και φιλάνθρωποι ούτε ηθικά ωριμότεροι. Oταν σε έχουν μεταχειριστεί οι ολίγιστοι και σπιθαμιαίοι, τα τέρατα της ιδιοτέλειας, μόνο σαν αδιαφοροποίητη μονάδα των στατιστικών τους μετρήσεων και ό,τι τους ενδιαφέρει από σένα είναι αποκλειστικά η ψήφος σου και πώς θα σου την υποκλέψουν, τότε μοιάζει έσχατη μωρία να διολισθαίνεις στην επιείκεια που τους νομιμοποιεί να τερατουργούν και να βασανίζουν.

Aπό την «κρίση» ίσως τυπικά «βγούμε» κάποτε: αφού θα έχει εξασφαλιστεί η παράταση της ομηρείας μας στη διεθνή κερδοσκοπία για πολλές δεκαετίες. Θα «βγούμε» ακόμα πιο δραματικά ανυποψίαστοι για την ελληνικότητά μας, πιο ανάπηροι στη γλωσσική μας εκφραστική, με ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση ιστορικής αυτοσυνειδησίας – αλλοτριωμένα, ρημαγμένα υπολείμματα μιας πρότασης πολιτισμού που γέννησε το άθλημα της «σχέσης», όχι το βόλεμα της «σύμβασης». Γέννησε την κοινωνική επαλήθευση της γνώσης, το κατόρθωμα της «πόλεως», με στόχο πρωταρχικό το «αληθεύειν», όχι τη βαρβαρική χρησιμότητα.

Mε την ψήφο μας και στις εκλογές του Mαΐου δεν επιλέγουμε κόμμα. Συντασσόμαστε με την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια ή με τον υπόκοσμο της βουλιμικής κακουργίας.



ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ






kathimerini.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου