Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Ποιό “πειραματόζωο” ωρέ; Ποιός “Ευρωπαϊκός Νότος”; Γιατί πάντα καλύπτουμε τους ληστές του δημοσίου πλούτου με περικοκλάδες;

20140425-093136.jpgΈνα μάτσο απατεώνες και κλέφτες με την άμεση συνέργεια της συμμορίας Παπανδρέου. Νταραβεριτζήδες που με το χιλιοπαιγμένο σχέδιο της απαξίωσης, έκαναν πλιάτσικο στον δημόσιο πλούτο. Από τα εξελιγμένα CDS εώς την απαξίωση των ομολόγων που άρπαξαν εγγυημένα φίλοι του 
περιβάλλοντος Παπανδρέου, πενταπλασιάζοντας τα κεφάλαια τους μέσα σε λίγους μήνες. Και τωρα το πρωτόγονο σχέδιο του “παπατζή” όπου ο “σύμβουλος” του μνημονίου έκοψε στα μέτρα του τα assets ωστε να τα κάνει ταμείο ως “σύμβουλος” πλέον “επενδυτών”.
Πολύ απλά, εάν δεν είχε εσωτερική πληροφόρηση ο Τράα, τότε ποιός είχε;
Σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα, ο Παπανδρεου και το περιβάλλον, ο κάθε Τράα, ο κάθε γαμπρός Κλίντον, θα ηταν ήδη πίσω απο τα κάγκελα. Διότι αλλού οι δημοκρατίες λειτουργούν. Για παράδειγμα, ο γαμπρός της Κλίντον που πενταπλασιασε τα λεφτά του στην Ελλάδα, εχει τον πατέρα του στα αμερικάνικα κατεργα για παρόμοια απάτη!
Εδώ βέβαια Φροντίσαμε να εξαφανισουμε τους Πεπόνηδες για να μην γίνει κάποιο “ατύχημα”…

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Βουλγαρία: Θα κάνουμε τα πάντα για να ολοκληρωθεί ο Southstream! Και η συμμορία του Παπανδρέου, ακόμα ελεύθερη…

20140424-121954.jpg
Αποφασισμένη να κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να υλοποιηθεί το έργο του αγωγού μεταφοράς φ. αερίου South Stream είναι η Βουλγαρία, όπως τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών Κριστιάν Βιγκένιν.
Σε συνέντευξή του στο Itar-Tass ο κ. Βιγκένιν δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «υπάρχει πλήρης συμφωνία στη Βουλγαρία επί του συγκεκριμένου θέματος – όχι μόνο μεταξύ των αρχών αλλά και μεταξύ της αντιπολίτευσης και των
κυβερνώντων κομμάτων. Για εμάς, ο South Stream είναι ένα σημαντικό πρότζεκτ».
Προσέθεσε ακόμη ότι «παρά την επιθυμία μας να βοηθήσουμε την Ουκρανία να σταθεροποιηθεί, βλέπουμε ότι η κατάσταση εκεί δεν πρόκειται να ηρεμήσει σύντομα [...] Η Βουλγαρία και ορισμένα άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. δεν πρέπει να είναι όμηροι της ουκρανικής αστάθειας».
Ο Βούλγαρος υπουργός Εξωτερικών παραδέχθηκε πως είναι αληθές ότι ένα μεγάλο πρόβλημα για τη Βουλγαρία και άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. είναι ότι σχεδόν το 100% του φυσικού αερίου που χρησιμοποιούν είναι ρωσικό και σημείωσε πως είναι αναγκαία η εξεύρεση εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Ωστόσο, όπως επεσήμανε, ο South Stream προσφέρει ένα ακόμη πλεονέκτημα, που είναι μια εναλλακτική διαδρομή για το ρωσικό αέριο.
Ως εκ τούτου τόνισε ότι «εάν μιλάμε για ενεργειακή ασφάλεια, για εμάς είναι σημαντικό το ρωσικό αέριο να έρχεται ανεξάρτητα από άλλες χώρες διέλευσης. Απ” αυτή την άποψη, η αξία του συγκεκριμένου έργου για τη Βουλγαρία είναι πολύ μεγάλη και γι” αυτό θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να το υλοποιήσουμε».
Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη εβδομάδα, η ΕΕ ανακοίνωσε ότι δεν θεωρεί πλέον τον South Stream προτεραιότητα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε αρνητικό ψήφισμα για το μέλλον του έργου.

ΚΑΨΗΣ: Ο Καραμανλής οδήγησε την χωρα στην χρεοκοπία!!! Να τον χαίρεστε νεοδημοκράτες και συνεχίστε να τον ταιζετε!!!

20140423-162555.jpg
Καψής:Να απολογηθεί ο Καμμένος
Σκληρή ήταν η απάντηση του Παντελή Καψή στην αναφορά του Πάνου Καμμένου στο όνομά του με αφορμή την συμμετοχή του στο ευρωψηφοδέλτιο της Ελιάς.
Ο κύριος Καμμένος μου έκανε προσωπική – και ως συνήθως χυδαία – επίθεση. Είναι προφανές ότι κάτι καλό έχω κάνει για να μου επιτίθεται. 
Κατά τα άλλα, αντί να παριστάνει τον κατήγορο είναι καιρός να απολογηθεί για την συμμετοχή του στην κυβέρνηση Καραμανλή που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Φέρει κι αυτός ακέραιη την ευθύνη για τις επιπτώσεις της κρίσης που τόσα πολλά στοίχισε στον ελληνικό λαό” δήλωσε ο υποψήφιος ευρωβουλευτής.''

Σημειώνεται ότι ο πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων δήλωσε ότι “στα άλλα ψηφοδέλτια υπάρχει για πρώτη φορά η ηχηρή εκπροσώπηση της διαπλοκής. Στη ΝΔ εκπροσωπούνται εργολάβοι και ο εθνικός προμηθευτής στις τηλεπικοινωνίες, ενώ σε άλλο ψηφοδέλιο ο εκπρόσωπος του κ. Ψυχάρη, ο κ. Καψής”.

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

«Προοδευτική» μούργα



Το έχω πει σε φίλους βουλευτές, έναν του ΣΥΡΙΖΑ κι έναν του ΚΚΕ. Αν η Αριστερά έπιανε σωστά τα εθνικά θέματα και το λαθρομεταναστευτικό, τότε η Δεξιά θα ερχόταν σε δύσκολη θέση. Δεν ξέρω ποιος τους τυφλώνει πιο πολύ, ο Θεός ή ο…Λένιν, πάντως ιδίως ο Αλέξης στη Θράκη σέρνεται σαν σκυλί πίσω από τον αραμπά του προξενείου.

Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν είναι μουσουλμάνα Ρομά από το Δροσερό Ξάνθης. Εχει ιδρύσει τον Σύλλογο Γυναικών «ΕΛΠΙΔΑ» και αγωνίζεται μέσα σε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον. Είναι κόκκινο πανί για το φασισταριό της Αγκυρας στη Θράκη και τους παρενδυτικούς Ελληνες, που ξύνουν κάθε τόσο την πόρτα του προξενείου με τα μπροστινά πόδια τους για λίγη στήριξη στις διάφορες εκλογές. Και πώς να μην είναι κόκκινο πανί, όταν από διεθνή βήματα έχει δηλώσει περήφανη που είναι Ελληνίδα κι έχει καταγγείλει τον καταπιεστικό ρόλο των μηχανισμών του προξενείου στην περιοχή. Μέχρι σωματική επίθεση έχει δεχτεί. Για τις ύβρεις και τις συκοφαντίες δεν το συζητάω. Συχνά συμμετέχουν και ελληνόφωνοι «προοδευτικοί», χρήσιμοι και δουλοπρεπείς ηλίθιοι των παρακρατικών μηχανισμών του τουρκικού ισλαμοφασισμού στη Θράκη.

Ακουσα λοιπόν με έκπληξη πριν από λίγες μέρες ότι η Σαμπιχά θα είναι υποψήφια ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Η έκπληξή μου ήταν ευχάριστη, αν και θα προτιμούσα αυτή η γενναία γυναίκα να είναι στο δικό μας ψηφοδέλτιο, γιατί θεώρησα ότι ίσως κάποιοι στην Κουμουνδούρου είχαν αρχίσει να παίρνουν μυρωδιά τι συμβαίνει στη μεθόριο. Κι εγώ θα ήθελα όλα, μα όλα τα κόμματα να έχουν μία, ενιαία κι αδιαίρετη εθνική στάση στα ζητήματα της Θράκης. Ονειρο τρελό, όνειρο απατηλό. Ηδη την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές διαβάζω για τη βέβαιη απόσυρση της υποψηφιότητάς της. Ξεσηκώθηκε όλο το σκυλολόι των μπράβων του προξενείου και τα ελληνόφωνα γιουσουφάκια του, μαζί με τους κομματικούς. Τη βαφτίζουν μέχρι «ακροδεξιά»! Γιατί; Γιατί δεν δέχτηκε ποτέ να γίνει όργανο του πρωτόγονου και γενοκτόνου φασισμού που εκπροσωπεί ο τουρκισμός, είτε ως κεμαλισμός είτε ως ισλαμοφασισμός του Ερντογάν, δηλώνει Ελληνίδα και καταγγέλλει την καταπίεση των Ρομά και των Πομάκων από τα παρακρατικά δίκτυα της Αγκυρας στη Θράκη. Δηλαδή λέει την αλήθεια. Οι αληθινοί φασίστες κατηγορούν αυτήν που υπερασπίζεται τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι αληθινοί φασίστες βρίζουν το θύμα τους!

Αν δεν το έχετε καταλάβει, είναι γενικότερο το φαινόμενο. Είναι μια γενικότερη επίθεση όλων των χιμπαντζήδων της «προόδου» και της «πολιτικής ορθότητας». Εχουν σηκωθεί τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι. Απλά εκεί στη Θράκη είναι χυδαιότερο, ακόμη πιο βρόμικο και με άμεση ανάμειξη της φωλιάς των φιδιών, του άντρου του ισλαμοφασισμού, που υποδύεται το προξενείο. Με απλά λόγια, στη Θράκη όποιος αντιστέκεται στον τουρκικό σοβινισμό και στα επεκτατικά σχέδιά του βαφτίζεται «ακροδεξιός», «εθνικιστής», «φασίστας» κ.λπ. Πού; Στη Θράκη!

Με αφορμή τη χρυσαυγειάδα και την μπαλτακειάδα, το ίδιο γίνεται και στας Αθήνας. Ο,τι κι όποιος είναι απέναντι στην ψωραλέα διεθνιστική αντίληψή τους, στον τουρκικό επεκτατισμό ή στον σοβινισμό των Σκοπιανών επιγόνων των συνεργατών του Χίτλερ του VMRO βαφτίζεται «ακροδεξιός». Απλά πράγματα. Θεωρείς ότι υπάρχει τουρκική απειλή, ότι οι πεσόντες πιλότοι μας δεν αυτοκτόνησαν; Διαφωνείς με το νταβατζιλίκι της Αγκυρας στην Θράκη; Είσαι «ακροδεξιός». Διαφωνείς με την παραβίαση των δικαιωμάτων των Ρομά και των Πομάκων με τον συνεχιζόμενο καταπιεστικό εκτουρκισμό τους; Είσαι πάλι «ακροδεξιός». Τολμάς να μην είσαι τροτέζα του Σχεδίου Ανάν, να αρνείσαι την εφαρμογή απαρτχάιντ στην Κύπρο, όπου οι Τούρκοι θα είναι οι λευκοί κι οι Ελληνες οι μαύροι; Τολμάς να μην ευθυγραμμίζεσαι στο ζήτημα αυτό με τα τουρκικά και αγγλοαμερικανικά συμφέροντα; Είσαι «ακροδεξιός», φίλε μου, και μπορούν να σου το βεβαιώσουν όλοι οι υποψήφιοι της Θρούμπας και τα γκαρσόνια στο Ντα Κάπο, που έχουν μια γνωριμιά με όλη τη βιοχλαπάτσα της καθ’ ημάς δουλόφρονος «προόδου».

Ο μεγαλύτερος δουλέμπορος και με το αζημίωτο διακινητής λαθρομεταναστών είναι το τουρκικό κράτος. Ολοι κάνουν την πάπια γι’ αυτό. Ιδίως δε η «πεφωτισμένη πρόοδος» Κολωνακίου κι Εξαρχείων. Δεν βγάζουν κιχ. Είναι επομένως σιωπηροί συνένοχοι του μεγάλου δουλεμπόρου και των οργάνων του, κρατικών αξιωματούχων και μαφιόζων, που στην Τουρκία είναι ένα πράγμα και σφιχταγκαλιασμένο. Το καταγγέλλεις αυτό; Καταγγέλλεις ως άθλια την πολιτική στάση «μπάτε, σκύλοι, αλέστε» και ζητάς καταστολή της αθρόας εισόδου λαθρομεταναστών, που δεν δικαιούνται πολιτικό άσυλο και με τα ψευδή αιτήματά τους καθυστερούν αυτούς που όντως δικαιούνται άσυλο; Είσαι κι εσύ «ακροδεξιός», «φασίστας» κ.λπ.

Αδέρφια, είναι σαν κάποιος να ανάδεψε τον πάτο και να βγήκε όλη η μούργα επάνω, και μάλιστα μας ζητάει και τα ρέστα. Αλλά για φανταστείτε να λέγανε ότι είμαστε σαν του λόγου τους; Πώς θα ξεπλέναμε τέτοια ντροπή; Θα μου πείτε, γιατί δεν μας λες για την αμηχανία και την υποχωρητικότητα της άλλης πλευράς; Εχουμε πει πολλά, αλλά λίγη υπομονή. Από 26/5 θα κάνουμε ταμείο. Καλή Ανάσταση, με υγεία κι αξιοπρέπεια.

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Eχουμε πολλές «άγνωστες λέξεις»

Η γλώσσα για να «πούμε» την Aνάσταση, να μιλήσουμε για το Πάσχα, μοιάζει ασύμβατη με τη λογική μας και την εμπειρία μας. Tέτοιες λέξεις και νοήματα τα καταχωρούμε στο πεδίο της «πίστης», και την πίστη την ταυτίζουμε με ατομικές πεποιθήσεις. Tις πεποιθήσεις τις θέλουμε για ψυχολογική κατανάλωση, δεν είναι λογική ή εμπειρική η επιλογή τους.

H παραδοχή ότι «υπάρχει Θεός» δεν είναι παράλογη. H έννοια «Θεός» ανήκει στις προϋποθετικές «σταθερές» με τις οποίες ο νους «υποδέχεται» τις παραστάσεις-εικόνες των αισθητών και τις συντάσσει λογικά, δηλαδή τις οργανώνει σε συσχετισμούς αιτίας και αποτελέσματος, αιτίας και σκοπού, αρχής και τέλους, ολότητας και μέρους, κ.λπ. Kατα-νοούνται τα υπαρκτά, επειδή λογο-ποιούνται (εντάσσονται σε λόγους-σχέσεις) από τον νου. H σύνδεση των «όντων» και των «γιγνομένων» με μιαν αρχική αιτία (τον Θεό) και έναν τελικό σκοπό, είναι μέσα στη λειτουργία κατα-νόησης της πραγματικότητας, έστω κι αν κάποια στιγμή απορρίψουμε τον συσχετισμό.

Oμως, το να κατανοούμε τον Θεό ως Aιτιώδη Aρχή της ύπαρξης και των υπαρκτών, δεν σημαίνει ότι τον γνωρίζουμε, ότι έχουμε εμπειρική πιστοποίηση της ύπαρξής του, ότι τη γνώση την προσπορίζει η αμεσότητα της «σχέσης» μας μαζί του. O Πασκάλ ξεχώριζε τον «Θεό» που είναι παράγωγο της διάνοιας (Dieu des philosophes et des savants) από τον Θεό του Aβραάμ, του Iσαάκ, του Iακώβ (τον Θεό που τον βεβαιώνει η ιστορική εμπειρία). Kαι ο Xάιντεγγερ δικαίωνε τον Nίτσε για το κήρυγμα «θανάτου του Θεού», ο οποίος ήταν απλώς ένα είδωλο της διάνοιας – «στον Θεό της νοησιαρχίας ο άνθρωπος δεν μπορεί να προσευχηθεί, ούτε να τον λατρέψει».

Πώς γίνεται να γνωρίσει ο άνθρωπος τον Θεό όχι διανοητικά αλλά εμπειρικά, να έχει «σχέση» πραγματική μαζί του; H μαρτυρία των έμπειρων λέει: γίνεται, σε δυο πεδία. Oπως γίνεται να γνωρίσει κανείς τον ζωγράφο μέσα από τη ζωγραφιά του, τον μουσουργό μέσα από τη μουσική του, τον ποιητή μέσα από το ποίημα. Γνωρίζουμε τον ενεργούντα χάρη στο προσωπικό του ενέργημα, την ετερότητα του δημιουργού (το μοναδικό, ανόμοιο και ανεπανάληπτο της ύπαρξης και της δημιουργίας του) μέσα από τον λόγο-τρόπο των έργων του. Aκούμε ή βλέπουμε ή ακούμε το «ποίημα», και λέμε: «αυτό είναι Kαβάφης», «είναι Bαν Γκογκ», «είναι Mότσαρτ». Δεν λέμε: είναι «του» τάδε, λέμε: «είναι» ο τάδε. O ρεαλισμός της γνώσης γεννιέται από τη δυναμική της «σχέσης».

Που σημαίνει: Tο πέρασμα από τον λόγο του τεχνήματος στον λόγο - φανέρωση της υπαρκτικής μοναδικότητας του τεχνίτη δεν είναι υποχρεωτικό, δεν το κάνουν όλοι. Eίναι κατόρθωμα «σχέσης», δηλαδή ελευθερίας από τις αναγκαιότητες του ενστίκτου, τη δουλεία στον εγωκεντρισμό. O ρεαλισμός της «σχέσης» κατακτιέται (ή χαρίζεται) όπως κάθε αληθινός έρωτας – δεν αγοράζεται, δεν εκβιάζεται, δεν είναι καταναλωτικό προϊόν. O εγωκεντρικός χρήστης - καταναλωτής που ξέρει μόνο να κατέχει και όχι να μετέχει, όχι να μοιράζεται, να σχετίζεται, να κοινωνεί, δεν θα συναντήσει ποτέ στο καλλιτέχνημα τον καλλιτέχνη, δεν θα συλλαβίσει ποτέ προσωπική υπαρκτική ετερότητα στην Tέχνη. Tο ίδιο όπως και σε έναν ανέραστο συμβατικό γάμο είναι ανέφικτο να πραγματωθεί και αναδυθεί η μοναδικότητα του καθενός στην επίγνωση του άλλου της συμβίωσης.

Kατά προέκταση και ο καταιγισμός των χρωμάτων σε ένα ηλιοβασίλεμα, το θάμβος ομορφιάς και ευωδιάς στον ανθό ή στον πολύχυμο καρπό, η σταγόνα της βροχής, άκρη στο φύλλο, που η αχτίδα του ήλιου την κάνει διαμαντόπετρα, μπορεί να είναι συνάντηση προσωπική τόσο εναργής και κατακέφαλη με την ετερότητα δημιουργού Προσώπου όσο και η «εξαίφνης» αποκάλυψη του Kαβάφη, του Bαν Γκογκ ή του Mότσαρτ μέσα από το έργο τους. Aλλά είναι εξίσου πιθανό, να προσπεράσει ο άνθρωπος το θαύμα του κάλλους και την ιλιγγιώδη σοφία, όπως προσπερνάει τη μουσική για να ηδονιστεί με τον πανδαιμόνιο του πρωτογονισμού στην ντισκοτέκ. H έξοδος από την αισθητική, νοητική, ερωτική και μεταφυσική υπανάπτυξη είναι, σίγουρα, συνάρτηση ενηλικίωσης. Ωρίμασης στην ερωτική προπάντων ευαισθησία.

H λέξη «πάσχα» σημαίνει πέρασμα: διάβαση από τη θνητότητα της φύσης στην υπαρκτική ελευθερία της σχέσης. Φύση σημαίνει την προκαθορισμένη ύπαρξη, σχέση σημαίνει την ελευθερία να υπάρχεις επειδή αγαπάς. Δεν διαλέξαμε να υπάρχουμε, βρεθήκαμε να υπάρχουμε προσωρινά, εφήμερα. Oι έμπειροι του χριστιανικού ευ-αγγελίου βεβαιώνουν ότι γεννιώμαστε με φύση προκαθορισμένη, περιορισμένη, θνητή, αλλά με την ελευθερία της επιλογής: Nα επιμείνουμε στη φύση ή να αποδυθούμε στο άθλημα της σχέσης. H αγάπη στο εκκλησιαστικό ευ-αγγέλιο δεν συνιστά τρόπο συμπεριφοράς, συνιστά τρόπο ύπαρξης: Nα υπάρχεις, επειδή ελεύθερα θέλεις να υπάρχεις, και να θέλεις να υπάρχεις επειδή αγαπάς. Oχι να υπάρχεις πρώτα και στη συνέχεια να αγαπάς, αλλά να υπάρχεις επειδή αγαπάς, η ύπαρξή σου να είναι έρωτας.

Aιτιώδης Aρχή της ύπαρξης και των υπαρκτών, σε αυτή την οπτική, δεν είναι ο «Θεός» (μια φύση άλλη από τη δική μας, αθάνατη, παντοδύναμη, πάνσοφη, αλλά πάντως «φύση», δηλαδή προκαθορισμένη να είναι «θεία»), είναι ο «Πατήρ»: Mια ύπαρξη που υπάρχει μόνο ως ελευθερία και η πληρέστερη ελευθερία είναι ο έρωτας. Yπάρχει «γεννώντας» τον «Yιό» και «εκπορεύοντας» το «Πνεύμα»: η ύπαρξή του συνιστά ένα ερωτικό γεγονός, την πληρότητα της αγαπητικής ελευθερίας, δίχως αναγκαίους (υποχρεωτικούς) προκαθορισμούς - περιορισμούς «θεότητας».

Eλεύθερος από υπαρκτικούς περιορισμούς «ο πάντων Aίτιος», «διά την παραφοράν της ερωτικής αυτού αγαθότητος» γίνεται άνθρωπος. Oχι για να επιδείξει παντοδυναμία, αλλά για να πραγματώσει τον «τρόπο» που μπορεί να καταστήσει και τον άνθρωπο ελεύθερον να υπάρχει ως «σχέση» και όχι ως «φύση» – να υπάρχει επειδή αγαπάει. Kαι ο «τρόπος» είναι η «κένωση»: το άδειασμα από κάθε αξίωση υπαρκτικής αυτονομίας, η εκούσια αποδοχή του θανάτου. Nα γίνει ο θάνατος «σχέση», όπως γίνεται «σχέση» η «γέννηση» και η «εκπόρευση». O σταυρός πραγματώνει την ύπαρξη ως ερωτική ελευθερία, είναι γεγονός Aνάστασης.

Mοιάζει να λιγοστεύουν ραγδαία οι άνθρωποι που μπορούν να υποψιαστούν (μέσα από λέξεις όπως: Πάσχα, Σταυρός, Aνάσταση) τον «τρόπο» ελευθερίας του έρωτα, τη Γιορτή της χαράς για τη νίκη καταπάνω στη μοναξιά, στο παράλογο, στο απέραντο σήμερα φρενοκομείο της πολιτικής και της οικονομίας. Oλο και λιγοστεύουν οι υποψιασμένοι. Σημάδι ότι επιστρέφουμε στην οριστική (ορισμού) γνησιότητα. Oρισμός της Eκκλησίας είναι το «μικρό ποίμνιο», ο ασήμαντος
«κόκκος σινάπεως», η «ελάχιστη ζύμη» στο νεκρό φύραμα του κόσμου.

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
kathiemrini.gr