Ιδού το …ιστορικό άρθρο του “Πρώτου Θέματος” που εξαφανίστηκε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ.Έτσι ήταν η επίμαχη σελίδα στο “Πρώτο Θέμα” της Κυριακής, πριν αλλάξει το επίμαχο άρθρο για τον Παπακωνσταντίνου και τον Παπανδρέου και την θέση του πάρει ένα …νερόβραστο! Το άρθρο για την αγωγή της Μαρίας Παντελή όπως βλέπετε, έχει μείνει αλώβητο και στις δύο εκδόσεις. Είναι το άρθρο που αποδεικνύει ότι όλη η διαχείριση της λίστας έγινε υπό καθεστώς παρανομίας, προκειμένου να διαφυλαχθούν τυχόν εγγραφές που θα άγγιζαν τους δύο ισχυρούς άνδρες 
της προηγούμενης κυβέρνησης. Έχουμε λοιπόν μία λίστα που φεύγει θεσμικά από την Γαλλία, βάσει της διακρατικής συμφωνίας που έχουν οι δύο χώρες, υπό την αιγίδα μάλιστα του Γαλλικού υπουργείου δικαιοσύνης για να μην υπάρχει η παραμικρή σκιά, αλλά στην Ελλάδα καταλήγει νύχτα στο γραφείο του Παπακωνσταντίνου και …εξαφανίζεται! Μαζί με τους υπολογιστές!
Αυτό το άρθρο λοιπόν πρέπει να μείνει στην ιστορία και όχι στην αφάνεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, το δημοσιεύουμε, ως φόρο τιμής στην μαχητική εφημερίδα που για τους δικούς της λόγους το έκανε “αβαβά”.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ O γιος του Στάλιν παραδόθηκε στους Γερμανούς μόνος του!

 

Όπως προκύπτει από ρωσικά στρατιωτικά αρχεία τα οποία αποχαρακτηρίσθηκαν πρόσφατα, ο υπολοχαγός Τζουγκασβίλι μεγαλύτερος γιος του ηγέτη Σοβιετικής Ενωσης Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν.δεν αιχμαλωτίστηκε το 1941 από τους Γερμανούς στρατιώτες της Βέρμαχτ, αλλά παραδόθηκε με τη θέληση του στον Άξονα, προκειμένου να… γλιτώσει από τον πατέρα του.

 

Η σοβιετική προπαγάνδα απέκρυπτε αυτή τη λεπτομέρεια, αφού δεν ήθελε να διαρρεύσει στο ρωσικό λαό πως ο γιος του «πατερούλη» αποκήρυξε τον Κόκκινο Στρατό για χάρη των Γερμανών κατακτητών.

 

Κάτι τέτοιο προκύπτει από μια επιστολή του Αλεξέι Ρουμιάνζεφ, διοικητή της ταξιαρχίας του Τζουγκασβίλι, στην οποία αναγράφει πως, καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του, ο γιος του Στάλιν ήταν μεν «ατρόμητος και άψογος στα στρατιωτικά του καθήκοντα», αλλά κατόπιν δίνει μια άλλη εκδοχή του τι ακριβώς συνέβη μετα τον βομβαρδισμό της ταξιαρχίας τους από τους Ναζί.

 

«Μετά τον βομβαρδισμό, ο Τζουγκασβίλι κι ένας άλλος στρατιώτης ονόματι Ποπουρίντε, ξέφυγαν. Έθαψαν τα έγγραφα τους, έβαλαν πολιτικά ρούχα και διέφυγαν. Όταν όμως έφτασαν στις όχθες μιας λίμνης, ο σύντροφος Τζουγκασβίλι είπε στον Ποπουρίντε να προχωρήσει γιατί ήθελε να μείνει για λίγη ώρα εκεί και να ξαποστάσει», λέει η επιστολή του Ρουμιάνζεφ, που το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, το οποίο έφερε στο φως την υπόθεση, ερμηνεύει ως μια κεκαλυμμένη παραδοχή πως ο Γιάκοφ παραδόθηκε στη Βέρμαχτ.

 

Το περιοδικό αποκαλύπτει επίσης πως, κατά την ανάκριση του από τα Ες-Ες, ο υιός Στάλιν εμφανίστηκε λάβρος απέναντι στον Κόκκινο Στρατό, παραδεχόμενος πως «οι ηγέτες του δεν παίρνουν ορθές αποφάσεις, επιδιδόμενοι σε ηλίθιες και χαζές στρατιωτικές κινήσεις».

 

Επίσης προέβη σε αντιεβραϊκούς χαρακτηρισμούς, παρά το ότι η σύζυγός του Τζούλια ήταν εβραϊκής καταγωγής. «Για αυτούς [ τους εβραίους ] το να κάνουν επιχειρηματικές συμφωνίες είναι το πιο σπουδαίο πράγμα.Ο εβραίος δεν θέλει να δουλέψει γιατί δεν μπορεί» φέρεται να είπε στους Γερμανούς ανακριτές του.

 

Αλλα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα έριξαν φως στις συνθήκες του θανάτου του υιού Στάλιν. Σύμφωνα με τον επιστημονικό συνεργάτη του Ινστιτούτου Στρατιωτικής Ιστορίας του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας, Μιχαήλ Ζούεφ, ο υπολοχαγός Γιάκοφ Τζουγκασβίλι βρέθηκε στα χέρια των Γερμανών στις 16 Ιουλίου του 1941 στην περιοχή Λιάσνοβο.

 

Από τον Απρίλη έως το Ιούνιο του 1942 ο Τζουγκασβίλι βρισκόταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Νότια Βαυαρία και το Μάρτη του 1943 μεταφέρθηκε σε άλλο στρατόπεδο στην ανατολική Γερμανία. Από τα ντοκουμέντα προκύπτει ότι ο Τζουγκασβίλι στα τέλη του 1943 επιδίωξε τον θάνατό του.

 

Ενώ προαυλιζόταν, αρνήθηκε να επιστρέψει στο χώρο κράτησής του και πήγε να περάσει τα συρματοπλέγματα. Μετά το πρόσταγμα του φρουρού να σταματήσει, απευθύνθηκε στο φρουρό, λέγοντάς του: «Ρίξε μου!». Κι ο Γερμανός τον πυροβόλησε στο κεφάλι.

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΦΥΛΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΣΙΡΑΚΙΑ

  BHmagazino

Διάβαζα στο κυριακάτικο ΒΗmagazino ένα άρθρο του Παύλου Παπαδόπουλου για τον Κώστα  Καραμανλή.

Και γι’ άλλη μια φορά αναρωτήθηκα πόσους, επιτέλους, απογόνους άφησαν σ’ αυτή τη χώρα ο Εφιάλτης και ο Πήλιος Γούσης...

Σαν ειδήμων βούδας, ο συντάκτης του άρθρου, ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγορεί  τον Καραμανλή για την οικονομική κατάσταση της χώρας, υποβαθμίζοντας τις όποιες προσπάθειες είχε εκείνος κάνει για να συνεννώσει  τα κόμματα κυβέρνησης- αντιπολίτευσης   σε μια κοινή προσπάθεια για τη σωτηρία της Ελλάδας. Αθωώνει  τον μοιραίο Γιωργάκη, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούσαν οι πράξεις του να έχουν διαφορετικό αποτέλεσμα, «μετά τα δύο χρόνια της γαλάζια απραξίας». Αγνοεί  παντελώς τις συμφωνίες για τους αγωγούς φυσικού αερίου που θα ενίσχυαν οικονομικά και πολιτικά τη χώρα μας, ίσως γιατί θα έπρεπε να μας εξηγήσει και το γιατί ο Γιωργάκης ήθελε να τις καταργήσει, όπως και έκανε. Τον κατηγορεί για «κουρασμένο» και «ανθρωπο που έπρεπε να σπρώξουν για να πάρει αποφάσεις και αυτό το έκανε μόνο όταν ήταν τελείως απαραίτητο», ενώ ήταν ο μοναδικός Πρωθυπουργός των τελευταίων δεκαετιών  που έκανε τον ελληνικό λαό υπερήφανο, λέγοντας εκείνο το ιστορικό «ΟΧΙ»  στα σχέδια των Αμερικανών στο Βελιγράδι.  Ήταν δύο αποφάσεις που γνώριζε ότι θα τον έκαναν στόχο, αυτόν και την οικογένειά του, αλλά δε δίστασε να τις πάρει. Όπως δεν είχε διστάσει το 2004, φρεσκοεκλεγμένος πρωθυπουργός, να τηρήσει την πανέξυπνη εκείνη στάση του στο σχέδιο ANAN.

Ο συντάκτης μιλάει επίσης με σαρκασμό για το χαρακτήρα του Καραμανλή και υποννοεί ότι ο  πρώην πρωπυπουργός ανησυχεί μήπως περάσει από ειδικό δικαστήριο.  Πρέπει κάποιος να θυμίσει σε αυτόν τον «κύριο» ότι άλλος ήταν εκείνος που πρόδωσε  τον ελληνικό λαό και παρέδωσε την εθνική μας κυριαρχία στους ξένους, πράγμα για το οποίο επαίρεται  ακόμα και σήμερα. Και άλλοι ήταν εκείνοι που σάρωσαν την οικονομία της πατρίδας μας, με συνεχή διακυβέρνηση από το 1981 μέχρι το 2004 με διακοπή μόνο τριών ετών 1990-1993). Σας προκαλώ κε Παπαδόπουλε να συγκρίνετε, αν μπορείτε, τη διακυβέρνηση Καραμανλή με αυτήν του Γ. Παπανδρέου. Αν τολμάτε κάντε το. Όση διαστρέβλωση και  να χρησιμοποιήσετε, σας πληροφορώ θα αποτύχετε

Ισχυρίζεται ακόμα (ο κος Παπαδόπουλος) ότι ο Καραμανλής θεωρεί τη ΝΔ ως οικογενειακή περιουσία. Χρειάζεται να του θυμίσω οτι τη ΝΔ είχε πολλούς περισσότερους προέδρους απ’ ότι τα άλλα κόμματα;

Συμφωνώ ότι ο Καραμανλής είχε ένα μειονέκτημα: εμπιστευόταν τους ανθρώπους περισσότερο απ’ όσο  τους άξιζε .  Έκανε λάθος στην επιλογή κάποιων  συνεργατών του. Και έκανε λάθος στην επιστροφή του Σαμαρά στη ΝΔ. Ο Σαμαράς είναι ένα πολιτικό κοράκι  που μπροστά στη φιλοδοξία του δεν υπολογίζει ούτε την ιστορία του κόμματος, ούτε τις προηγούμενες Αξίες, αλλά, κυρίως, είναι άφιλος και αχάριστος. Πώς μπορεί να τον χαρακτηρίσει  κανείς, όταν δίνει συνέντευξη στην  πιο ΣΥΡΙΖέικη φυλλάδα, δηλώνοντας μάλιστα ότι υποστηρίζει 100% τον Στουρνάρα, τον κολλητό του  Σημίτη, τον εμπνευστή της ληστείας του Χρηματιστηρίου, τον πωλητή του χρυσού της Ελλάδας, που είχε το θράσος να κατηγορήσει τη ΝΔ, το ίδιο το κόμμα στο οποίο αυτός  προεδρεύει, ως υπεύθυνο της οικονομικής καταστροφής; ΄Εχεις διαχωρίσει τη θέση σου κε Σαμαρα. Διαχωρίζουμε κι εμείς τη δική μας.

Κύριε Π. Παπαδόπουλε, είσαι  επιεικώς ανιστόρητος διαστρεβλωτής της πραγματικότητας. Μπορείς να πεις στον εντολοδόχο σου, ότι  ίσως αυτός ο λαός να έχει κάνει πολλά λάθη στις επιλογές του αλλά μπορεί  ακόμα και σκέφτεται, μπορεί και συγκρίνει , μπορεί ακόμα να τιμωρεί και θα το κάνει για όλους σας.

ΕΡΜΗΣ 

Τι χρείαν άλλης μαρτυρίας έχουμε κε Σαμαρά; Είσαστε τελικά αντικαραμανλικός;

Συνέντευξη του κου Σαμαρά στην Χριστίνα Κοραή για την Real-news

Ερώτηση: Τα «χτυπήματα στη διετία 2007-2009 της Κυβέρνησης Καραμανλή είναι απλή κριτική; Τι στόχο έχουν;

Απάντηση: Σας θυμίζω ότι έχουμε πια 2013, περνάμε τον πιο δύσκολο χρόνο όλης αυτής της τεράστιας προσπάθειας και κοιτάμε μπροστά. ¨ολοι μας έχουμε τις απόψεις μας για το χθές...Σας θυμίζω ότι έχω μιλήσει επανειλημμένα για εκείνη την εποχή. Έχω αποκρούσει άδικες επιθέσεις. Έχω ασκήσει κι εγώ κριτική για λάθη από παλιά μέχρι νσήμερα.Και δεν αλλάζω λέξη απ΄ όσα έχω ήδη πεί. Θυμίζω όμως ότι εδώ βρισκόμαστε για να σώσουμε το σήμερα και να χτίσουμε το αύριο. Όχι να ερίζουμε για το χθές.

Δικό μας σχόλιο. Το  «χθές» κε Σαμαρά; Έ όχι και έτσι. Αποκρούστε άλλο ένα υπονοούμενο. Ούτε μισή καλή κουβέντα δεν μπορείτε να αρθρώσετε για τον προκάτοχό σας;  Ενώ τον Γιωργάκη, τον φίλο και συμμαθητή ε; Πλήρη προστασία κατ’ εντολήν !! Θα σε δώ στο πλοίο.

 Τα αποτελέσματα στην κάλπη

Amphiaraos

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΕΤΣΙ ΒΓΑΙΝΕΙ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΔΡΟ…

                                             Τα πρωτοσέλιδα που βλέπετε, είναι από την ίδια εφημερίδα, την ίδια ακριβώς ημερομηνία.

Υπάρχει όμως μία βασική διαφορά.

Από την δεύτερη εικόνα που αντιστοιχεί και στην έκδοση που βγήκε στα περίπτερα, λείπει η αποκάλυψη – βόμβα ότι ο Παπακωνσταντίνου με το που πήρε στα χέρια του το CD της λίστας, άρχισε να ψάχνει όποιον λογαριασμό μπορούσε να σχετίζεται με την οικογένεια Παπανδρέου.

Όσοι λοιπόν αγόρασαν την εφημερίδα, είχαν στα χέρια τους το δεύτερο πρωτοσέλιδο. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο εξωφρενικό.

ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΈΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ – ΒΟΜΒΑ, που περιγράφει ακριβώς ποιά αρχεία είχε ανοίξει ο Παπακωνσταντίνου καθώς και όλο το παρασκήνιο!

Αυτό όμως που δεν πρόλαβαν να “εξαφανίσουν”, είναι η ψηφιακή έκδοση που ανέβηκε προς πώληση στο διαδίκτυο στις 19:00 το απόγευμα του Σαββάτου. Εκεί με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι το άρθρο με τις αποκαλύψεις υπάρχει κανονικά στις σελίδες 14-15, ενώ στην έντυπη έκδοση έχει αντικατασταθεί από ένα “χλιαρό” και νερόβραστο αρθράκι όπου κάθε αναφορά στο όνομα “Παπανδρέου” απουσιάζει επιδεικτικά.

Το Ολυμπία κρίνει ότι το συγκεκριμένο “εξαφανισμένο” άρθρο είναι κόσμημα και θα κάνει τα αδύνατα – δυνατά, να το δημοσιεύσει εντός της ημέρας.

Ποια «σωτηρία» από παιχνίδι εντυπώσεων;

Του Χρήστου Γιανναρά Ο πρωθυπουργός κ. Aντώνης Σαμαράς και ο κυβερνητικός του εκπρόσωπος απαντούν οπωσδήποτε (και συνήθως αυθημερόν) σε κάθε παραμικρή επίκριση, έστω και εμφανώς κακόπιστη ή εμπαθή, που θα διατυπώσει η αξιωματική (ειδικά) αντιπολίτευση. Δεν απαντούν ποτέ, μα ποτέ, σε κριτική απροκατάληπτων, ακομμάτιστων γραφίδων, σε δημοσιογράφους ή πολιτικούς αναλυτές που τιμούν με την αμεροληψία τους το λειτούργημά τους. Tο σύμπτωμα έχει καταφανή την αιτία του: O κ. Σαμαράς και το περιβάλλον του καταλαβαίνουν και ασκούν την πολιτική σαν παιχνίδι εντυπώσεων. Δεν τους ενδιαφέρουν τα προβλήματα της χώρας καθεαυτά, η αντιμετώπισή τους, η λύση τους. Tους ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις που θα προκληθούν από τη ρητορική «περί» των προβλημάτων – πώς θα κερδίσουν τις εντυπώσεις. Aπαντούν στον ΣYPIZA και όχι στην κριτική ανιδιοτελών, έμπειρων αναλυτών, επειδή η αντιμαχία με τον ΣYPIZA «συσπειρώνει» τους οπαδούς στις κερκίδες, συντηρεί την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής, τη μικρόνοια και την ακρισία, που μόνο χάρη σε αυτές επιβιώνει η κομματοκρατία. O κ. Σαμαράς κλήθηκε να συγκροτήσει κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» που θα πει: Mε δεδομένο τον ίλιγγο της πτώσης στον γκρεμό, συντελεσμένη την καταστροφή της χώρας, να σχηματίσει άλλου είδους, άλλου τύπου, άλλης νοο-τροπίας κυβέρνηση από αυτές που μας οδήγησαν στον όλεθρο, τις κυβερνήσεις της τυφλής κομματικής εξουσιολαγνείας – να ηγηθεί σε επιστράτευση των καλύτερων δυνάμεων του τόπου, της ποιότητας, των αρίστων, των ικανών να υπηρετήσουν (όχι να ιδιοποιηθούν) την κοινή σωτηρία. Aλλά ο κ. Σαμαράς δεν είχε τις προϋποθέσεις να αντιληφθεί τις επιταγές των καιρών ούτε την οργισμένη απαίτηση του λαού. Eσπευσε να χρίσει υπουργούς, στην κρισιμότερη για τη χώρα ώρα, όσους κομματικούς τον είχαν βοηθήσει να κερδίσει την αρχηγία του κόμματος – η πατρίδα σπάραζε κι αυτός εξοφλούσε υποχρεώσεις. Mέχρι χθες ακόμα, στο κράτος που έχει καταρρεύσει, διόριζε σε θέσεις-κλειδιά αυλοδίαιτους του κομματικού του ποιμνιοστασίου, αποτυχημένους πολιτευτές, οικτρές μετριότητες. Eίναι περισσότερο από φανερό: την «εθνική σωτηρία» ο κ. Σαμαράς δεν την συναρτά με την ανασύνταξη της χώρας, την τόλμη ριζικών μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του κράτους, με θεσμικές αλλαγές που θα μορφώσουν διαφορετικές νοο-τροπίες. O κ. Σαμαράς περιμένει και τη «σωτηρία» εισαγόμενη, την ταυτίζει αποκλειστικά με την έλευση (ούτε καν προσέλκυση) ξένων επενδύσεων. Παρακαλεί να έρθουν οι ξένοι, να φέρουν εδώ τα χρήματά τους, να τα επενδύσουν σε επιχειρήσεις, να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, να εισρεύσει χρήμα στην εγχώρια αγορά. Mοιάζει να προσβλέπει σε ένα είδος επενδυτών μάλλον δυσεύρετο: σε επενδυτές ακραίου αλτρουισμού ή σαφώς αυτοκαταστροφικούς, μαζοχιστές. Διότι ποιος επενδυτής, με υγιείς τας φρένας και τον ψυχισμό, θα έρθει να διακινδυνεύσει τον όποιο πλούτο του σε μια χώρα που η κυβέρνησή της αποδείχνεται ανίκανη να οργανώσει ένα στοιχειωδώς λειτουργικό και αποδοτικό (δηλαδή πρωταρχικά δίκαιο) φορολογικό σύστημα; Ποιος να επενδύσει σε χώρα όπου η κυβέρνηση αρνείται να χαλιναγωγήσει τον συνδικαλισμό του δημόσιου τομέα, επειδή σε αυτόν στηρίζει άθικτες τις πελατειακές της σχέσεις, τη διαιώνιση της κομματοκρατίας; Aν διέθετε προσωπικό (επιτέλους) ένστικτο αυτοσωτηρίας ο κ. Σαμαράς, θα είχε προσφύγει, κατά απόλυτη προτεραιότητα, στην πρωταρχική προϋπόθεση λειτουργικότητας μιας κρατικής μηχανής: την αξιοκρατία. Aν υποψιαζόταν, έστω, τι σημαίνει καταξίωση της ανθρώπινης ποιότητας στον δημόσιο τομέα, πρωτείο της αριστείας, επιβράβευση της ανιδιοτέλειας (ποιες δημιουργικές, παραγωγικές δυνάμεις ελευθερώνονται με μια τέτοια πολιτική), δεν θα είχε υιοθετήσει τη λύση των αδιάκριτων απολύσεων, την ενθάρρυνση των πανικόβλητων συνταξιοδοτήσεων. H αναποτελεσματικότητα, ο παρασιτισμός, ο θρίαμβος της ραστώνης και της ανευθυνότητας στον κρατικό μηχανισμό δεν εξαλείφονται με «κουρέματα» του υπαλληλικού δυναμικού και πρόωρη αποστράτευση των έμπειρων λειτουργών. Eίναι εξόφθαλμο έγκλημα. Aλλά ο κ. Σαμαράς δεν διανοείται «σωτηρία» μη εισαγόμενη. Δεν διερωτάται: με ποιες ξένες επενδύσεις κατόρθωσε να ανακάμψει ο Eλληνισμός από την εφιαλτική μικρασιατική καταστροφή, την πλημμυρίδα των άστεγων, εξαθλιωμένων προσφύγων στη χώρα. Aκόμα και στη φρίκη του λιμού της γερμανικής κατοχής ο λαός είχε «φρόνημα» που στήριζε την ελπίδα, λειτουργούσε «νοικοκυριό», πολυμήχανη οικιακή οικονομία. Σήμερα το πρώτιστο κοινωνικό πρόβλημα είναι η εθελόδουλη αυτονόητη υποταγή όλων μας στους νόμους της αγοράς, το αδιανόητο της στόχευσης σε ποιότητες ζωής άλλες από την καταναλωτική ευχέρεια, που «οφείλει» να την εξασφαλίζει το κράτος. Aπαιτούμε από τους αυτουργούς της καταστροφής μας να μας σώσουν, να ανασκευάσουν τις συνέπειες των εγκλημάτων τους. Kαι η απαίτησή μας εκφράζεται με την επίδειξη της συνενοχής μας στο έγκλημα: Aτέλειωτες φάλαγγες υπερσύγχρονων τρακτέρ στους κόμβους των εθνικών οδών – κάθε τέτοιο τρακτέρ στις χώρες των δανειστών μας το μοιράζονται δέκα οικογένειες. Eμείς διαμαρτυρόμαστε για ανέχεια, με επίδειξη πλούτου. Σε επόμενη φάση ίσως οι εθνικές οδοί να αποκλείονται με φράγματα από λιμουζίνες μπε-εμ-βε. Kαθόλου τυχαία που οι πραγματικά πάμπτωχοι αγρότες της ορεινής Πελοποννήσου, της Hπείρου ή των νησιών δεν έκλεισαν ποτέ κόμβους οδικούς ούτε βρέθηκε ποτέ κοντά τους η κυρία Παπαρήγα ή ο γραφικός της στερεότυπης «προκάτ» διαμαρτυρίας κ. Λαφαζάνης. «O κ. Aντώνης Σαμαράς, μετά από μία περίπου διετία καταγγελτικού πολιτικού λόγου, ακολουθεί εκ των πραγμάτων το πλαίσιο πολιτικής που διαμόρφωσε η κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου για την αντιμετώπιση της κρίσεως» («K» 7.2.2013 - πρωτοσέλιδο). Aυτή η λιγόλογη συμπερασματική κρίση, η επαγγελματική αξιοσύνη και κοινωνική καταξίωση του δημοσιογράφου που την υπογράγει, το κύρος της εφημερίδας που τη δημοσιεύει, ισοφαρίζουν τεράστιες δόσεις φλύαρων, προπαγανδιστικών καταγγελιών του ΣYPIZA. Aλλά η κυβέρνηση απαντάει μόνο στα γλωσσοκοπήματα της επιπόλαιης προπαγάνδας, όχι στη φράση που συνοψίζει την τραγωδία της χώρας. O κ. Σαμαράς βαδίζει ακριβώς στα ίχνη του ΓAΠ, ακριβώς μιμητής του ΣYPIZA στο κυνήγι των εντυπώσεων. kathimerini.gr

Ο μόνος τρόπος διοίκησης

Φαήλος Κρανιδιώτης

Το προνόμιο που έχεις όταν ανήκεις στον αληθινό κόσμο της εργασίας και δεν έχεις υποκύψει στον «βάκιλλο» του ιδρυματισμού της εξουσίας, είναι ότι έχεις την πρέπουσα απόσταση για να βλέπεις καθαρά τα πράγματα.

Ακόμη και πολίτες που δεν ταυτίζονται ιδεολογικά με τον πρωθυπουργό ή διαφωνούν με συγκεκριμένες επιλογές του, αναγνωρίζουν την προσπάθεια που κάνει. Παραδέχονται ότι αν κάποιος δουλεύει σκληρά, αυτός σίγουρα είναι πρωτίστως ο ίδιος. Ποτέ δεν τον βλέπουν σε κοσμικές συνάξεις, ζει μια λιτή ζωή από πεποίθηση, χωρίς προκλήσεις. Πηγαίνει πρώτος στη δουλειά και συχνά φεύγει τελευταίος.

Τι είναι όμως αυτό που κυρίως λείπει, για να νομιμοποιηθεί στη λαϊκή συνείδηση η προσπάθεια που γίνεται, με όσα λάθη κι αν έχει; Το παράδειγμα.

Ακούραστα θα το επαναλαμβάνουμε: Το παράδειγμα δεν είναι απλώς άλλος ένας τρόπος διοίκησης, είναι ο μόνος τρόπος διοίκησης. Κι αυτό το παράδειγμα δεν αρκεί να το δίνει μόνο ο πρωθυπουργός, αλλά το σύνολο των ταγών, όπου κι αν βρίσκονται.

Φαντάζεστε τον Αλέξανδρο να έπινε αχόρταγα το νερό του, που είχε μέσα στο κράνος ο στρατιώτης, στο πέρασμα της Γεδρωσίας ερήμου, αντί να το έχυνε λέγοντας το αθάνατο «αφού δεν πίνει ο στρατός, δεν πίνει κι ο Αλέξανδρος»; Φαντάζεστε γονείς να ντερλικώνουν τον άμπακο και τα παιδιά τους να τους κοιτούν πεινασμένα; Φαντάζεστε δειλούς αξιωματικούς με δυο πήχεις ξύγκι να ζητούν γενναιότητα και καρτερία από τους υποσιτισμένους στρατιώτες τους;

Σήμερα απαιτούμε από τους απλούς ανθρώπους εγκαρτέρηση και πίστη, νομιμοφροσύνη και θυσίες. Τους ζητάμε να ζουν με 700 ή και σκάρτα 500 ευρώ. Με παιδιά, ευθύνες, δάνεια. Από πλήθη πολιτών ζητάμε ν’ αντέξουν την ανεργία, την έκπτωση εργασιακών κατακτήσεων δεκαετιών, υποσχόμενοι ότι σε μια επόμενη στροφή θα φανεί ένα καλύτερο μέλλον. Τους ζητάμε να υπομείνουν αγόγγυστα, να πιστέψουν, να μην επιτρέψουν να ξεχαρβαλωθεί η κοινωνία και να κλείσουν τ’ αυτιά τους στους τυχοδιώκτες, που τους χαϊδεύουν τα χαμηλότερα ένστικτα και προσπαθούν να εξωθήσουν ολόκληρες κατηγορίες Ελλήνων στο χάος της ανομίας.

Πόση νομιμοφροσύνη μπορείς να ζητήσεις από τον άνεργο ή τον κουτσουρεμένο μισθωτό, όταν παντελονιάζεις επτά ολοστρόγγυλα χιλιάρικα τον μήνα; Πόση καρτερία μπορείς να περιμένεις απ’ τον απλό άνθρωπο, όταν δικαιούσαι έξι μετακλητούς κι αποσπασμένους κι εκεί στοιβάζεις τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα μπατζανάκια, τα βαφτιστήρια και τους κολλητούς σου ή ανταλλάσσεις τέτοιες «εξυπηρετήσεις» με άλλους συναδέλφους σου; Π.χ., εγώ προσλαμβάνω την γκόμενά σου κι εσύ προσλαμβάνεις τον γιο μου κι όλα ωραία. Πόσο συνεγείρει νομιμοποιητικά τον κόσμο να εξακολουθούμε με 10.000.000 πληθυσμό να έχουμε πενταπλάσιους υπαλλήλους στη Βουλή, απ’ όσους έχει η Γερμανία με δεκαπλάσιο πληθυσμό; Οσο και οι 25 κηπουροί που είχαν προσληφθεί σε κεντρικό κρατικό νοσοκομείο, που δεν έχει… κήπο!

Από το ΠΑΣΟΚ δεν έχω απαιτήσεις. Πρώτοι διδάξαντες στο φαρδύ, ασύδοτο, ξέχειλο και μπατιρημένο κράτος, με τα επιδόματα... έγκαιρης προσέλευσης και τις στρατιές από παχιούς παχιούς κι αχαΐρευτους συμβούλους. Ούτε από τη ΔΗΜ.ΑΡ., που όλο ανησυχεί για την «προοδευτική» παρθενία της, έχω απαιτήσεις. Απαιτήσεις έχω από την παράταξη που θέλει να εκφράσει τη νοικοκυροσύνη, τον πατριωτισμό των Ελλήνων. Μπορεί να υπέπεσε κι αυτή κάποιες φορές στις πασοκικές μικροπολιτικάντηκες ευκολίες, αλλά στο DNA της Κεντροδεξιάς δεν αρμόζει η έλλειψη συλλογικού παραδείγματος της εξουσίας.

Στις φαμίλιες που μεγαλώνουν οι Ελληνες οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους το παράδειγμα. Στερούνται για να προσφέρουν σε αυτά και στους ανήμπορους παππούδες τους. Δεν τιμωρούν τα καλά παιδιά κι ανταμείβουν τα κακά. Κι είναι γνωστό ότι μεγαλώνοντας κάνεις, συνήθως, αυτό που έβλεπες μικρός. Αν έβλεπες εργατικότητα και Δικαιοσύνη, γίνεσαι εργατικός και δίκαιος. Οποιος έχει κουμαντάρει τη φαμίλια του έχει διοικήσει έστω διμοιρία ή μια τόση δα επιχείρηση, ξέρει τη θεμελιακή αξία του παραδείγματος.

Μερτικό σε αυτή την κατάσταση έχει όλο το πολιτικό φάσμα. Ολοι λίγο πολύ βολέψανε τους δικούς τους κι 7.000 τον μήνα κονομάνε κι οι συριζαίοι «αντιεξουσιαστές» βουλευτές κι οι ημετέροι, που δεν τους φτάνουν, γιατί πρέπει να παίρνουνε φοντάν δώρο στους ψηφοφόρους. Ως απλό μέλος της παράταξης κι εργαζόμενος, βλέπω το βλέμμα των ανθρώπων όταν κουνάνε απαξιωτικά πάνω κάτω το κεφάλι τους. Τώρα, λοιπόν, όχι αύριο, πρέπει να πετσοκοπούν άγρια οι βουλευτικοί και κυβερνητικοί μισθοί, να μείνουν με δυο συνεργάτες έκαστος, όχι έξι, και να 'ρθει ο αριθμός των υπαλλήλων της Βουλής στα μέτρα που φτάνει το πάπλωμά μας. Θα 'ναι πολύ νοικοκυραίικο, κεντροδεξιό και πατριωτικό. Ετσι θα μπορούμε όλοι να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια.

Δικαιοσύνη: Με σχέδιο η πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή

Το σχέδιο που οδήγησε στη μεγαλύτερη ληστεία της χώρας έρχεται σιγά σιγά στο φως και μάλιστα από τα πιο επίσημα χείλη, αυτά της Δικαιοσύνης.

Το παρασκήνιο της πτώσης της κυβέρνησης Καραμανλή μέσα από μια αλληλουχία «ύποπτων» εξελίξεων έρχεται πλέον στη δημοσιότητα και αποκαλύπτει τη δράση πρακτόρων ξένων δυνάμεων που συντέλεσαν στην αποσταθεροποίηση της χώρας εκείνη την περίοδο.

Με μια ιστορική απόφαση η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου προχωρά στην ενοποίηση της δικαστικής έρευνας που εδώ και δύο χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη, για την υπόθεση των υποκλοπών σε βάρος του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή, του φερόμενου σχεδίου δολοφονίας του και της απόπειρας αποσταθεροποίησης της χώρας.

Όπως αποκαλύπτει σήμερα το περιοδικό «Επίκαιρα», η ηγεσία της Δικαιοσύνης αποφάσισε την ενοποίηση των φακέλων, για τους οποίους διατάχθηκε προκαταρκτική εξέταση, καθώς από την πορεία των ερευνών που πραγματοποίησαν ο εισαγγελέας Εφετών κ. Δ. Δοσούλας και ο εισαγγελέας Πρωτοδικών κ. Ν. Ορνεράκης αλλά και από την αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων προέκυψαν στοιχεία ικανά για να συνεχιστούν σε πρώτη φάση οι τρεις φάκελοι.

Οι εξελίξεις αυτές αποδεικνύουν πλέον πως η κυβέρνηση Καραμανλή έπεσε με σχέδιο. Εξάλλου μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε ότι όλα όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο, Δεκεμβριανά, υποκλοπές, πυρκαγιές, σχέδιο Πυθία (περί δολοφονίας του Κ. Καραμανλή), ήταν όλα συμπτώσεις.

Η συγκεκριμένη δικαστική εξέλιξη αναμένεται να αποκαλύψει αν ξένοι διπλωμάτες ή πράκτορες – Αμερικάνοι ή και άλλοι – κρύβονται όχι μόνο πίσω από τις υποκλοπές της περιόδου 2004 – 2005 εις βάρος της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά και πίσω από το σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας το 2008 και της ενδεχόμενης δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού.

Η αναφορά ονομάτων συγκεκριμένων στελεχών της αμερικάνικης πρεσβείας στοπ πόρισμα Δοσούλα για τις υποκλοπές σε συνδυασμό με τις πληροφορίες για νέες υποκλοπές στο τηλέφωνο του πρώην πρωθυπουργού την περίοδο που διαβουλευόταν με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, αποτελούν ενοποιητικούς παράγοντες που οδήγησαν τη Δικαιοσύνη στη συσχέτιση των υποθέσεων.

Η δικαστική αυτή εξέλιξη έχει αντίκτυπο στις διεθνείς σχέσεις της χώρας και κανείς προς το παρόν δεν μπορεί να προβλέψει τα μελλούμενα σε περίπτωση που πιστοποιηθεί η βασιμότητα των ενδείξεων.

Η αποκαλυπτική κατάθεση του Ι. Κοραντή

Καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη των ερευνών της Δικαιοσύνης έπαιξε η κατάθεση του πρώην διοικητή της ΕΥΠ κ. Ιωάννη Κοραντή ο οποίος παρά το γεγονός της πικρίας του για την κυβέρνηση Καραμανλή η οποία τον αντικατέστησε, δεν δίστασε να αποκαλύψει πως, οι ρωσικές πηγές που ενημέρωσαν την ΕΥΠ για την απόπειρα υποκλοπής των τηλεφωνικών επικοινωνιών Καραμανλή – Πούτιν – Παρβάνοφ, καθώς και ότι παρακολουθείτε ο πρωθυπουργός από ξένους πράκτορες και Έλληνες κακοποιούς, ήταν απολύτως αξιόπιστες. Λέγεται μάλιστα ότι – αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι το είπε ο κ. Κοραντής – ότι η ρωσικές μυστικές υπηρεσίες της KGB (νυν FSB) ενημέρωσαν την περίοδο διακυβέρνησης ΝΔ για την τοποθέτηση βόμβας σε χώρο όπου γευμάτιζαν εφοπλιστές στο Ναυτικό Όμιλο Πειραιά, πληροφορία που τελικά αποδείχθηκε αληθής.

Ο κ. Κοραντής επιβεβαίωσε και τις πληροφορίες που ήθελαν τον κ. Κώστα Καραμανλή να αλλάζει – λόγω του σχεδίου δολοφονίας του – το πρόγραμμά του και να περιορίζεται σε ένδον παραμονή στο σπίτι του. Του απαγόρευσαν μάλιστα και τους περιπάτους στη Ραφήνα ή στο Νέο Βουτζά που συνήθιζε ο πρώην πρωθυπουργός.

Ανοίγει ο δρόμος

Η ενοποίηση και η συσχέτιση φακέλων από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου ανοίγουν το δρόμο για να διερευνηθεί αν πίσω από το σχέδιο «Πυθία 1» για τη δολοφονία του Κ. Καραμανλή κρύβονται πράκτορες της ίδιας δύναμης. Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας θα αναζητηθούν σε πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης και σε απόρρητα δημόσια έγγραφα πληροφορίες για το αν τη «σκηνοθεσία» για το ξετύλιγμα της υπόθεσης του Βατοπεδίου αλλά και άλλων κρίσιμων υποθέσεων (τρομοκρατία, επεισόδια στο Αιγαίο) την έγραψαν διπλωμάτες ή πράκτορες δυτικής δύναμης, με στόχο την παραίτηση του Κ. Κώστα Καραμανλή.

Στο πλαίσιο της έρευνας ενδέχεται να κληθεί να καταθέσει και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος θα αναγκαστεί να αποκαλύψει πτυχές εκείνης της περιόδου.

Η δικαστική αυτή εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στην ποινική δίωξη που άσκησε η ελληνική δικαιοσύνη στον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ κ. Ανδρέα Γεωργίου για την εσκεμμένη παραποίηση του ελλείμματος του 2009.

Το μόνο βέβαιο είναι πως οι αμφιβολίες και οι αυταπάτες για την περίοδο διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή λαμβάνουν τέλος.

Το βρώμικο παιχνίδι της παραπλάνησης ενός ολόκληρου λαού θα δει το φως της δημοσιότητας και όλοι θα αντιληφθούν τα «ύπουλα» σχέδια των ξένων δυνάμεων.

Προς το παρόν το μεγαλύτερο βήμα έγινε. Η Δικαιοσύνη παραδέχεται ότι ο Κ. Καραμανλής και η κυβέρνησή του έπεσαν με σχέδιο!

ON-NEWS

Κ. Καραμανλής: Παραμένω παρών και όχι δεδομένος

«Δεν φεύγω, δεν πάω σπίτι μου». Αυτό το σαφέστατο μήνυμα στέλνει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σε όσους βιάστηκαν να τον... αποστρατεύσουν προαναγγέλλοντας ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα είναι υποψήφιος. Σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», ο κ. Καραμανλής, όχι μόνο δεν πρόκειται να γίνει συνταξιούχος με «παντόφλες», αλλά σκοπεύει να σηκώνει το γάντι κάθε φορά που κάποιοι εντελώς... τυχαία, όπως επιχείρησε ο κ. Στουρνάρας, συνεχίσουν τα περίεργα παιχνιδάκια τους με αναφορές στη διακυβέρνηση του τόπου από τη Ν.Δ. (2004-2009). Ο νέος ρόλος του, όπως τον περιγράφουν στενοί συνεργάτες του, είναι αυτός του θεσμικού εγγυητή που θα θωρακίζει τη φιλοσοφία μιας Ν.Δ. που ήταν και παραμένει ένα λαϊκό κόμμα, το οποίο δεν θεοποιεί την αγορά και στηρίζεται στη μεσαία τάξη που σήμερα βάλλεται πανταχόθεν. Την ίδια ώρα, διαμηνύει ότι ναι μεν στηρίζει την κυβέρνηση, αλλά δεν πρέπει να τον θεωρούν πλέον «δεδομένο» όταν λαμβάνονται αποφάσεις που ενδέχεται να δημιουργήσουν εθνικά προβλήματα ή όταν λέγονται πράγματα που αλλοιώνουν το ιδεολογικό πλαίσιο της Ν.Δ. και προσβάλλουν την ιστορία της παράταξης και της κυβέρνησής του.

Το non paper με τα συγκεκριμένα στοιχεία ήταν απλώς η αρχή και η ένδειξη ότι πλέον η πλατεία Μαβίλη δεν σκοπεύει να αφήσει αναπάντητη τη λάσπη που θα ρίχνουν στον ανεμιστήρα διάφορα κέντρα διαπλοκής, τόσο πολιτικοοικονομικής όσο και διάφορων συγκροτημάτων Τύπου που έχουν αναλάβει εργολαβικά την υποστήριξη διάφορων παράκεντρων που αποπειρώνται από τώρα να σχεδιάσουν την επόμενη ημέρα. Το δεύτερο (μετά την έκδοση του πολυσέλιδου και με στοιχεία non paper) μήνυμα που στέλνει ο Κώστας Καραμανλής είναι ηχηρότατο, καθώς θεωρεί ότι κάποιοι με τις διαρροές που κάνουν τον τελευταίο καιρό περί αποστρατείας του εξυπηρετούν πόθους για μετάλλαξη του κόμματος σε κάτι άλλο, με την εμπλοκή προσώπων που όχι μόνο δεν θα προσφέρουν στην παράταξη, αλλά αντίθετα θα διώξουν και ψηφοφόρους προς άλλα κόμματα.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το «στρατηγείο» του Κώστα Καραμανλή παραμένει ενεργό και οι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί επισκέπτες πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό, μια και θεωρούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός είναι δικαιωμένος σε πολλά επίπεδα και οφείλει, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, να παρεμβαίνει όπως εκείνος κρίνει κάθε φορά. Σκοπός δεν είναι, όπως τόνιζαν οι συνεργάτες του, να δημιουργήσει εμπόδια στον κ. Σαμαρά, μια και θεωρούν ότι αυτήν την ώρα δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Εκείνο που θέλουν είναι να συνειδητοποιήσουν άπαντες ότι δεν γίνεται να ισοπεδωθεί άλλο η μεσαία τάξη, που πλέον δεν βρίσκεται στα όριά της, αλλά τα έχει ξεπεράσει. Γι' αυτό και κανείς δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένο ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα ψηφίσει μια νέα άδικη φορολόγηση των ακινήτων ή άλλα μέτρα. Το αντίθετο, θα λέγαμε, μια και η περίοδος χάριτος που υπήρχε για μια σειρά θεμάτων φαίνεται ότι έχει λήξει. Για όσους παρατηρούν πάντως τις κινήσεις Καραμανλή, οι διαφοροποιήσεις κλιμακώνονται, καθώς ξεκίνησαν από την ψηφοφορία στη «λίστα Λαγκάρντ» και συνεχίζονται με διαβαθμίσεις.

Νίκος Ελευθερόγλου

http://www.dimokratianews.gr/

Η ύφεση προ των πυλών της «ενάρετης» Γερμανίας

Η συρρίκνωση της κατανάλωσης στις χώρες του Νότου της ευρωζώνης και το ισχυρό ευρώ, που λειτουργεί ανασταλτικά στις εξαγωγές σε τρίτες χώρες, άρχισαν πλέον να «γονατίζουν» και τις ισχυρές οικονομίες του κοινοτικού Βορρά, εξέλιξη που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές αποφάσεις το επόμενο διάστημα σχετικά με το μίγμα της οικονομικής πολιτικής.

H Eλλάδα, που είχε την ατυχία να γίνει το «πειραματόζωο» της κρίσης, ίσως θα είναι και η χώρα από την οποία θα ξεκινήσει αυτή η χαλάρωση της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής, που οδήγησε στη βαθιά ύφεση.

Τα στοιχεία, που έδωσε την Πέμπτη στη δημοσιότητα η Εurostat σχετικά με την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, προκαλούν έντονη ανησυχία στην έδρα της Κομισιόν, στις Βρυξέλλες, αλλά και στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Δικαιολογημένα άλλωστε αν αναλογιστεί κανείς ότι από το σύνολο της ευρωζώνης μόνο δύο μικρές χώρες, η Εσθονία και η Σλοβακία, εμφάνισαν οικονομική ανάπτυξη το τέταρτο τρίμηνο του 2012, όλες οι άλλες βρέθηκαν στο… κόκκινο.

Και καλά ο Νότος ήταν δεδομένο ότι θα συνέχιζε να βρίσκεται σε ύφεση, όσο συνεχίζεται η σκληρή λιτότητα. Ωστόσο, ενώ για την Ελλάδα ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενη η υποχώρηση του ΑΕΠ κατά 6% σε ετήσια βάση το τέταρτο τρίμηνο, η κατάσταση επιδεινώθηκε πέραν των προβλέψεων στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και την Κύπρο. Στην πρώτη η ύφεση χτύπησε 2,7%, στη δεύτερη 3,8% και στην τρίτη 3,0%. Και στις τρεις χώρες η ανεργία στους νέους έχει ξεπεράσει το 30%. Στην Ισπανία η ύφεση ήταν 1,8%, ωστόσο, η ανεργία κινείται στα ελληνικά εξωφρενικά επίπεδα του 27% σύνολο και του 57% στους νέους.

Η έκπληξη, όμως, ήρθε από το Βορρά, όχι γιατί δεν ήταν αναμενόμενο ότι κι αυτό θα συνέβαινε μια μέρα, αλλά γιατί ήρθε νωρίτερα του αναμενομένου. Το μικρό κλαμπ του Βορρά, που είχε… πελάτες μόνο την Ολλανδία και τη Φινλανδία, μεγάλωσε απότομα με την είσοδο της Αυστρίας, αλλά και του… θηρίου της Γερμανίας, η οποία για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια μπήκε στον προθάλαμο της ύφεσης, με το ΑΕΠ να συρρικνώνεται 0,6% σε ετήσια βάση, εξέλιξη που εάν επιβεβαιωθεί και το πρώτο τρίμηνο του 2013, θα σηματοδοτήσει την επίσημη ένταξη της γερμανικής οικονομίας σε κατάσταση ύφεσης. Ποιος το περίμενε τόσο γρήγορα…

Στις Βρυξέλλες επισημαίνουν ότι μια χώρα όπως η Γερμανία, που πραγματοποιεί το 70% των εξαγωγών της στην Ε.Ε., ήταν θέμα χρόνου να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο από τη στιγμή που η εσωτερική κατανάλωση στο Νότο έχει καταρρεύσει. Το δε ισχυρό ευρώ φρενάρει τις γερμανικές εξαγωγές σε τρίτες χώρες. Με άλλα λόγια, το Βερολίνο κινδυνεύει να πέσει μέσα στο… χαντάκι που έσκαψε, επιβάλλοντας τη λιτότητα στο σύνολο της ευρωζώνης.

Εν τω μεταξύ, «γονάτισε» και ο ενδιάμεσος κρίκος Βορρά-Νότου, η Γαλλία, η οποία μπήκε κι αυτή στον προθάλαμο της ύφεσης, με το Παρίσι να ομολογεί δημόσια πλέον ότι δεν είναι σε θέση να τηρήσει τη δέσμευση για επαναφορά του δημόσιου ελλείμματος κάτω του 3% του ΑΕΠ στο τέλος του έτους.

Και τώρα τι κάνουμε; Στην αυτονόητη ερώτηση δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή σαφής απάντηση, αλλά ενδείξεις για την επόμενη μέρα. Το βέβαιο είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση να συνεχιστεί η ίδια πολιτική σαν μη συμβαίνει τίποτα, γιατί όλοι θα βρεθούν εκεί όπου βρίσκεται η Ελλάδα, εδώ και αρκετό καιρό, δηλαδή με την πλάτη στον τοίχο. Είναι επίσης βέβαιο ότι το Βερολίνο, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του φθινοπώρου, σε καμία περίπτωση δεν θα δεχθεί μια γενικευμένη εγκατάλειψη της λιτότητας σε επίπεδο ευρωζώνης, άλλωστε αυτό «πουλάει» η κ. Μέρκελ στους συντηρητικούς ψηφοφόρους της, ότι δηλαδή βάζει τάξη στα δημοσιονομικά όλων των χωρών, ώστε στο μέλλον να μη ζητάει κανείς δανεικά από τους Γερμανούς.

«Παράθυρο» για χαλάρωση της λιτότητας η ευελιξία του Συμφώνου Σταθερότητας

Ο αντιπρόεδρος Ολι Ρεν επιχείρησε την Τετάρτη να βάλει τέλος στη συζήτηση περί δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών και λάθους στο μίγμα της οικονομικής πολιτικής που επέβαλαν το ΔΝΤ και η Κομισιόν στην ευρωζώνη με στόχο να μην πλήξει την καγκελάριο Μέρκελ. Εάν δεν έβαζε τέλος, τότε θα είχαμε γενικευμένο αίτημα για επαναπροσαμογή όλων των πραγραμμάτων γιατί λάθη δεν έγιναν από την Τρόικα μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στις άλλες χώρες, όπου η ύφεση είναι μεγαλύτερη των προβλέψεων.

Ωστόσο, ο κ. Ρεν φρόντισε να αφήσει ένα ανοικτό παράθυρο και αυτό έχει τη σημασία του. Επικαλέστηκε την ευελιξία του Συμφώνου Σταθερότητας, το οποίο προβλέπει την επιμήκυνση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής σε περίπτωση που μια απρόβλεπτη εξέλιξη βγάζει εκτός στόχων ένα πρόγραμμα. Η απρόβλεπτη εξέλιξη δεν προσδιορίζεται επακριβώς, αλλά αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Εurogroup να την προσδιορίσει.

Με δεδομένο ότι δεν είναι δυνατή η συνέχιση της σκληρής λιτότητας, αλλά ούτε και η γενικευμένη εγκατάλειψή της, απομένει η μέση οδός, που είναι μια αντιμετώπιση της κάθε χώρας αλά καρτ. Ο κ. Ρεν το λέει στην επιστολή που έστειλε σε όλους τους Ευρωπαίους υπουργούς Οικονομικών και στους αξιωματούχους της ευρωζώνης με αφορμή τη συζήτηση στην Ελλάδα για τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές και το λάθος της Τρόικας.

Μπορούν να χαλαρώσουν τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής και στις μνημονιακές χώρες που βρίσκονται εκτός αγορών, ενώ ο ισχυρισμός του Βερολίνου ότι κάτι τέτοιο θα απαιτούσε πρόσθετα χρήματα για τη στήριξη αυτών των χωρών απέχει από την πραγματικότητα, απλώς εξυπηρετεί σκοπιμότητες. Δεν θα χρειαστούν πρόσθετα χρήματα γιατί η χαλάρωση της λιτότητας θα φέρει ανάπτυξη και η ανάπτυξη θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα των χωρών.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει άλλη λύση, διαφορετικά μια γενικευμένη ύφεση θα πυροδοτήσει την ανεργία, η οποία ήδη αυξάνεται σε όλες τις χώρες και φυσικά θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη.

Ανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως η καθολική Caritas, που δραστηριοποιείται σε πολλά κράτη-μέλη και στην Ελλάδα, προειδοποίησαν την περασμένη βδομάδα ότι με τις μειώσεις των μισθών και επιδομάτων και με την αύξηση της φορολόγησης για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα η συνοχή της Ευρώπης και ακόμα και η ίδια η πολιτική νομιμοποίηση της Ε.Ε. τίθενται σε κίνδυνο.

Νίκος Μπέλλος, στον “Τύπο της Κυριακής”

Τελειώνει η συμμορία – ηχηρή δικαίωση του Ολυμπία.

 

Γι’ αυτό όλοι παίρνουν πίσω τις “κάθετες αρνήσεις” για την σχέση της οικογένειας με την λίστα!
Ότι γράφαμε από την πρώτη στιγμή. Ο υποτακτικός, διορισμένος που αντλούσε τη νομιμοποίηση του μόνον από τον Γιώργο Παπανδρέου, έπλεξε όλη την σκευωρία με την απόκρυψη της λίστας για να προστατεύσει το αφεντικό του.
Επεδίωξε η λίστα να έρθει νύχτα “θάβοντας” τα παραστατικά, ενώ οι Γάλλοι την έστειλαν νομιμότατα, βάσει της διακρατικής συμφωνίας Ελλάδας – Γαλλίας, αφού πρώτα πέρασε από 
το Γαλλικό υπουργείο δικαιοσύνης! (μεγάλη δικαίωση Πεπόνη που βάσισε τις διώξεις για την λίστα ακριβώς σε αυτό το στοιχείο).
Το πρώτο πράγμα που έκανε ο υποτακτικός με το που την πήρε στα χέρια του, μεσάνυχτα στις 30 Σεπτεμβρίου, ήταν να ψάξει τα επίμαχα ονόματα στον υπολογιστή του (τον οποίο έχασε). Έπειτα απέκρυψε την λίστα και εξαφάνισε το πρωτότυπο.
Το στικάκι που δημιούργησε είναι πλέον “καθαρό” αφού μέχρι και η διεύθυνση της Παντελή που έδωσε στον Καπελέρη, ήταν μαϊμού!
Ο Βενιζέλος από την άλλη, φέρεται να έψαχνε και αυτός τα στοιχεία που εμπλέκουν την οικογένεια, σε λιγότερα αρχεία όμως, αφού κάποια είχαν ήδη κάνει φτερά! Όπως όμως έχουμε αποκαλύψει, εφ’ όσον ο Βενιζέλος αναζητούσε τέτοια στοιχεία, μάλλον δεν το έκανε για να “προστατεύσει” τον Παπανδρέου, όπως πάλι είχαμε γράψει.
Διαβάστε τι αποκαλύψαμε στις 12 Ιανουαρίου για το θέμα: Για “ανάκριση” κάλεσε ο Βενιζέλος τον Παπανδρέου! Εκδίκηση 5 χρόνια μετά…
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι λαλίστατοι των πρώτων ημερών “εξαφανίζονται” και όλοι προσπαθούν να πετάξουν από πάνω τους το όνομα “Παπανδρέου”.

-Ο κύριος Μιωνής που διέψευδε οργισμένα, δηλώνει τώρα ότι “δεν γνωρίζει τα φυσικά πρόσωπα” πίσω από την κατάθεση μαμούθ.
-Ο κύριος Παπασταύρου διαψεύδει την πρώτη συνέντευξη του κυρίου Μιωνή ότι “ήταν συνδιαχειριστής στον επιμαχο λογαριασμό” και μιλά για απλή συνεργασία ως δικηγόρος για ένα ελάχιστο μέρος του. Απομακρύνεται όμως από του Μαξίμου.
-Η κυρία Παντελή βρίσκεται σε άγνωστη διεύθυνση στη Νότια Γαλλία (βρε κάποιος κύριος Μαργέλλος δεν είχε εξοχικό στη Ν. Γαλλία;), αρνούμενη πεισματικά να διαψεύσει την ύπαρξη πολιτικής οικογένειας πίσω από τον λογαριασμό.
-Ο λεβέντης Στασινόπουλος του ΣΔΟΕ δεν πήρε λέξη πίσω από την κατάθεση του παρά τις απειλές.
-Και σήμερα, ο κύριος Μπόμπολας, ταυτίζει τον Γιώργο Παπανδρέου με το …χαβιάρι!

Εάν δεν υπάρξουν αλγεινές για την πατρίδα εξελίξεις, οι εγκληματίες είναι ένα βήμα πριν την τιμωρία.

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΑΠ "Ορθώς παραχωρήσαμε εθνική κυριαρχία - Φταίνε Καραμανλής, Σαμαράς για την κρίση"

Αμετανόητος ο Γιώργος Παπανδρέου υπεραμύνεται της πολιτικής του, που έφερε στην Ελλάδα το ΔΝΤ. Αρνείται ακόμη και τώρα να δει τα καταστροφικά αποτελέσματα του μνημονίου, τα οποία έχουν οδηγήσει τους Έλληνες στην πλήρη εξαθλίωση και έχουν οδηγήσει τη χώρα σε απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

    Προκλητικός ο ΓΑΠ συνέταξε ένα κείμενο για να δώσει απαντήσεις στους επικριτές του με τον τίτλο «Σπάμε 15 μύθους».  Και το συμπέρασμα είναι πώς για όσα συμβαίνουν στη χώρα τα τελευταία χρόνια φταίνε οι… άλλοι, αλλά σε καμία περίπτωση αυτός. Ο πρωθυπουργός της «καταστροφής» της χώρας δεν αναγνωρίζει ότι έπραξε το παραμικρό λάθος, καλύπτει τους «κηπουρούς» του, όπως το Γιώργο Παπακωνσταντίνου που είναι ενώπιον της Προανακριτικής Επιτροπής και επιρρίπτει τις ευθύνες στην τότε αντιπολίτευση και σε μία σειρά από… αστάθμητους και απροσδιόριστους παράγοντες.

    Επιμένει πώς η Νέα Δημοκρατία γνώριζε αλλά απέκρυπτε τα πραγματικά στοιχεία της οικονομίας, και αναφέρει πώς δεν ήταν αυτός που άργησε να κατανοήσει την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση, καθώς δεν γνώριζε τα πραγματικά στοιχεία για το έλλειμμα. «Ποτέ δεν διαπιστώθηκε πώς το έλλειμμα ήταν διψήφιο», αλλά ο ίδιος έσπευσε στο Καστελόριζο να μας ανακοινώσει το μνημόνιο και να μας πει χωρίς ίχνος ντροπής ως Έλληνας (;) ότι η χώρα χάνει μέρος της κυριαρχίας της.

    Με θράσος υποστηρίζει πώς τα spreads δεν εκτοξεύτηκαν μετά τις δηλώσεις Παπακωνσταντίνου περί χώρας «Τιτανικού», όταν από τα στοιχεία που παραθέτει προκύπτει μετά τη δήλωση αυτή διπλασιασμός στα επιτόκια δανεισμού, ενώ (σ.σ. άκουσον άκουσον) ισχυρίζεται πώς επι της πρωθυπουργίας τους έγιναν οι περισσότερες ενέργειες για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

    Ο ΓΑΠ ισχυρίζεται πώς ποτέ δεν μίλησε για «διεφθαρμένη χώρα», απαντάει στους επικριτές του στα γιατί δεν δανειστήκαμε από άλλες πηγές και προσφύγαμε στο ΔΝΤ και επιμένει στα περί δημοψηφίσματος. «Οι διπλές εκλογές ήταν εκείνες που προκάλεσαν μεγάλα οικονομικά προβλήματα και επέτειναν την κρίση και όχι το μνημόνιο», δηλώνει ο Παπανδρέου.

    Ο πρωθυπουργός της «καταστροφής» επιμένει ακόμη και τώρα, που περίτρανα έχουν αποδειχθεί τα εγκληματικά λάθη της κυβέρνησης του, πώς το μνημόνιο ήταν η μόνη λύση και σωστά δεν έγινε το «κούρεμα» του χρέους στην αρχή, αλλά όταν οι ξένοι είχαν ξεφορτωθεί τα ελληνικά ομόλογα.

    Αναφορικά με το έλλειμμα, υποστηρίζει πώς «Το ΠΑΣΟΚ γνώριζε ότι το 6% έλλειμμα για το οποίο δεσμευόταν η προηγούμενη κυβέρνηση δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, ότι το έλλειμμα πήγαινε για διψήφιο-δεν γνωρίζαμε ότι το έλλειμμα είχε ήδη φτάσει στο οχτάμηνο στο 10% , ότι η ΕΕ προειδοποιούσε από τον Ιούλιο για έλλειμμα μεγαλύτερο του 10%. Η κυβέρνηση Καραμανλή γνώριζε, αλλά απέκρυπτε» αναφέρεται μεταξύ άλλων, ενώ στην κατηγορία ότι φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 τονίζεται: «Ακόμη και η ΝΔ που υποστήριζε μέχρι πρότινος ότι το έλλειμμα του 2009 «διογκώθηκε» τεχνητά, πλέον αποδέχεται και υπογράφει ότι όντως το έλλειμμα του 2009 ξεπέρασε το 15%», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στο Μνημόνιο επιτίθεται ξανά στον Κώστα Καραμανλή και τονίζει ότι η Ελλάδα δεν μπήκε εξαιτίας συγκεκριμένων δηλώσεων που εκτόξευσαν τα spreads των ελληνικών ομολόγων, αλλά λόγω της οικονομικής πραγματικότητας που άφησε πίσω της η κυβέρνηση Καραμανλή. «Πολλοί έλεγαν ότι υπήρχαν πολλές εναλλακτικές πηγές δανειοδότησης με δεκάδες δισεκατομμύρια σε πολύ χαμηλά επιτόκια. Οι περιπτώσεις της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και πρόσφατα της Κύπρου ακόμα που αποφάσισαν και αυτές την ένταξή τους στο μηχανισμό Στήριξης , διέλυσαν όλες τις θεωρίες συνομωσίας και διέσυραν τους συνομωσιολογούντες».

Από την επίθεση που εξαπολύει ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ξεφεύγει ούτε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, καθώς ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αφήνει αιχμές για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε ως αντιπολίτευση ο κ. Σαμαράς και του επιρρίπτει ευθύνες ότι για δύο χρόνια που ήταν στην αντιπολίτευση δημαγωγούσε, δεν έδωσε καμία απολύτως στήριξη με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος.

«Στην Ελλάδα σήμερα γίνεται πράξη αυτό που αρνήθηκε η αντιπολίτευση δημαγωγώντας επί δύο χρόνια από το 2010: διακομματική συναίνεση στο αυτονόητο. Είμαστε η μοναδική χώρα που εντάχθηκε στο Μηχανισμό Στήριξης στην οποία δεν συνέβη αυτό εξαρχής. Σε όλες τις άλλες, υπήρξε έστω ένα minimum επίπεδο διακομματικής συνεννόησης. Αυτό κόστισε στη χώρα. Κόστισε σε πολύτιμο χρόνο, σε διαπραγματευτική δύναμη, σε μεταρρυθμιστική ορμή ακόμη και για αυτονόητες αλλαγές, κόστισε σε χρήμα: στην κρισιμότερη φάση του Προγράμματος, η χώρα έχασε 1 τουλάχιστον χρόνο, έκανε 2 πρόωρες εκλογές, άλλαξε 3 πρωθυπουργούς, για να ψηφιστεί τελικά από τη Βουλή στα τέλη του 2012 βαρύτερο «πακέτο» μέτρων από αυτό που θα ψηφιζόταν αν δεν είχε χαθεί όλος αυτός ο χρόνος.

Με στοιχειωδώς νουνεχή αντιπολίτευση από το 2010, όταν η χώρα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, η χώρα θα βρισκόταν σήμερα ήδη σε πολύ καλύτερη μοίρα-και θα είχε γλυτώσει πολλά. Και χωρίς το πελατειακό «πάρτυ» εις βάρος της χώρας μέχρι το 2009, δεν θα χρειαζόταν καμία συνταγή σωτηρίας ξένων, κανένα «πολλαπλασιαστή», κανένα Μνημόνιο το 2010».

Ο άνθρωπος μας το λέει ξεκάθαρα του χρωστάμε χάρη που μας οδήγησε στην εξαθλίωση.Όσο για το αν γνώριζε περί ελλείμματος, ας ρωτήσει τον Στρος Καν, να δούμε τι θα του πει.

   

Αύριο θα είναι αργά…

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.¹ 

Υπάρχει πάντα ένας μεγάλος κίνδυνος που διατρέχουν όλοι οι άνθρωποι αλλά κυρίως αφορά τους Ηγέτες. Ο κίνδυνος αυτός λέγεται «το σύνδρομο του γυάλινου πύργου». Είναι εκείνη η διαδικασία («προτσές» κατά την πολιτική ορολογία), κατά την οποία ο Ηγέτης σιγά – σιγά απομονώνεται από την κοινωνία και αρχίζει να ζει μέσα σε έναν περιορισμένο και στενό κύκλο συνεργατών, συμβούλων και «φίλων». Το κοινωνικό γίγνεσθαι τότε, περνά μέσα σε αυτόν τον μικρόκοσμο, φιλτραρισμένο και ωραιοποιημένο από αυλοκόλακες, γλείφτες και θεσιθήρες παρατρεχάμενους, τους οποίους, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προσωπική τους βόλεψη και μακροημέρευση στην αυλή του Ηγεμόνος. Δεν γνωρίζω αν ο Πρωθυπουργός έχει αρχίσει να πέφτει σε αυτή την ύπουλη παγίδα αλλά είναι σίγουρο ότι πολλοί Υπουργοί και Γραμματείς αυτής της κυβέρνησης, βρίσκονται ήδη αποκομμένοι από τον απλό κόσμο και ζουν μια παράλληλη ζωή μέσα στον προστατευμένο τους μικρόκοσμο. Αλλιώς δεν εξηγούνται όλα αυτά που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα. Όλα αυτά που διαρρέονται από υπουργικούς «κύκλους», όλα όσα ακούγονται από χείλη γραμματέων και φαρισαίων της κυβέρνησης, καθώς και η μακάρια ακινησία και αδράνεια των περισσοτέρων Υπουργών και Υφυπουργών, μαρτυρούν πως κάθε δεσμός τους με την κοινωνία έχει αποκοπεί προ πολλού. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να συνεχιστεί, κάποιος πρέπει να το σταματήσει και να δώσει το σύνθημα για αλλαγή πλεύσης. Αυτό έπρεπε να είχε ήδη γίνει από χθες, αλλά και σήμερα δεν είναι πολύ αργά. Αύριο, δυστυχώς θα είναι!

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.²

Είναι πια η ώρα του Πρωθυπουργού. Αυτός είναι που θα πρέπει να πει σήμερα κιόλας το «φτάνει, μέχρις εδώ». Αυτός είναι που θα πρέπει να σπάσει πια τα αυγά στην αυγουλιέρα, αλλιώς δεν θα κάνει ποτέ του ομελέτα. Είναι φανερό ότι αυτός ο τρόπος διακυβέρνησης, αυτές οι πολιτικές και αυτά τα νομοθετήματα (όσα ψηφίστηκαν και όσα αναμένονται προς ψήφιση) δεν δίνουν την πολυπόθητη λύση. Αν συνεχίσουμε έτσι, κινδυνεύουμε να χάσουμε πολύ γρήγορα, όλα τα πλεονεκτήματα που κερδίσαμε από την ενίσχυση της αξιοπιστίας της χώρας και την πολιτική αποφασιστικότητα που επεδείχθη προς το εξωτερικό. Δυστυχώς, στο εσωτερικό της χώρας, η πορεία δεν είναι οριοθετημένη, τα πολιτικά βήματα της κυβέρνησης είναι ασυντόνιστα (ένα εμπρός και δύο πίσω) και οι περισσότεροι στενοί συνεργάτες του Πρωθυπουργού, όχι μονάχα δεν ακολουθούν τον βηματισμό του αλλά ηθελημένα ή αθέλητα αποτελούν τροχοπέδες στην πορεία ανόρθωσης της χώρας. Σε αυτό βοηθούν και η έλλειψη θεσμικών μεταρρυθμίσεων, η κομματοκρατία στην δημόσια διοίκηση (και μάλιστα η παρατεινόμενη αποτελμάτωση λόγω παραμονής των παλαιών «πράσινων» στελεχών) και η αναξιοκρατία στα κόμματα. Δεν έχει απομείνει πολύς χρόνος για τον Πρωθυπουργό αν θέλει να δώσει το σύνθημα για να αλλάξει η χώρα πορεία. Λίγο ακόμη και θα αφομοιωθεί με αυτόν το πολιτικό χυλό που αργά και σταθερά τον πνίγει. Είναι η ώρα να πει το μεγάλο «ΝΑΙ» και να προχωρήσει αταλάντευτος προς το δικό του πεπρωμένο που τυχαίνει ακόμη να ταυτίζεται με το πεπρωμένο ολόκληρης της χώρας. Για πόσο ακόμη όμως; Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα, καθώς ουδείς δύναται να ηγεμονεύει δια παντός σε μια κοινωνία που κοχλάζει την ώρα που οι διάφοροι μαθητευόμενοι μάγοι σε Υπουργεία και σε Γραμματείες παίζουν «εν ου παικτοίς» χωρίς να λογαριάζουν τον πόνο και την ανάγκη του απλού πολίτη.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,

κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι

με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,

ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,

τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,

κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.³
Το τόλμημα που πρέπει να αναλάβει ο Πρωθυπουργός δεν είναι εύκολο, ούτε η πιθανότητα αποτυχίας του αμελητέα. Αλλά, στο χωριό μου λένε πως «όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται». Ο Αντώνης Σαμαράς μονάχα δειλός δεν είναι. Αυτό το έχει αποδείξει. Ούτε και θεσιθήρας ή εξουσιολάγνος, η πορεία του μέχρι τώρα αυτό μαρτυρεί. Είμαι βέβαιος πως αυτό που τον κρατάει ακόμη σχετικά διστακτικό, είναι το κολοσσιαίο διακύβευμα που περιλαμβάνει τις τύχες ολόκληρου λαού. Ε, καιρός να του πούμε ότι αυτός ο Λαός έχει φτάσει στα όριά του και είναι έτοιμος για όλα. Για το μόνο που δεν έχει άλλη υπομονή, είναι αδράνεια, στεγνή διαχείριση, νέα μέτρα χωρίς αντίκρισμα. Το μόνο που πλέον δεν θα ανεχθεί είναι διακυβέρνηση χωρίς όραμα, θυσίες χωρίς ανταπόδοση, κυβερνήτες αδιάφορους, μαλθακούς, καλοπερασάκηδες, «παρτάκηδες», υποχωρητικούς και ανάλγητους. Εκείνο που θα τον οδηγήσει στα άκρα, είναι η συνεχιζόμενη αδικία που επιτρέπει σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας να δυστυχεί και να πένεται την ίδια ώρα που οι πολιτικοί ταγοί του, η οικονομική ολιγαρχία του, και οι παλαιοί «αμαρτωλοί και κλέφτες» του πλούτου του, βρίσκονται στο απυρόβλητο και απολαμβάνουν μια ιδιότυπη και μοναδική στον πολιτισμένο κόσμο ασυλία. Ο Λαός ζητά, διακυβέρνηση δια του παραδείγματος, τιμωρία των ενόχων και απαλλοτρίωση των κλεμμένων υπέρ των αδυνάτων, καθώς και να μπει ένα φρένο άμεσα στις οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων και  στους άδικους και απάνθρωπους φόρους που κοντεύουν να καταστρέψουν τους μικρομεσαίους και να καταστήσουν έναν στους δύο έλληνες οφειλέτη του δημοσίου και εν δυνάμει απατεώνα χωρίς την θέλησή του. Σίγουρα δεν είναι εύκολα όλα τούτα στην κατάσταση που ζούμε. Σίγουρα όποιος αναλάβει ένα τέτοιο τιτάνιο έργο θα συγκρουστεί με όλο σχεδόν το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Αλλά, ακόμη και αν χάσει, θα έχει την ικανοποίηση πως έπεσε όρθιος και μαχόμενος ανοικτά υπέρ της κοινωνίας και όχι κρυπτόμενος, φοβισμένος και άτολμος υποχωρώντας στα κρυφά κατά της κοινωνίας. Δυστυχώς για τον Πρωθυπουργό,  μέση οδός δεν υπάρχει. Το παιχνίδι όπως είχαμε ξαναγράψει είναι «όλα η τίποτε». Στο χέρι του είναι να διαλέξει αν θα το παίξει. Χρόνο πάντως να το σκεφτεί περισσότερο δεν έχει. Ο κόμπος της ανοχής και της αντοχής του κόσμου έφτασε στο χτένι της κοινωνικής έκρηξης.

Akenaton

¹ «Τείχη», Κ. Καβάφης

²  «Che fece ….. Il gran rifiuto», Κ. Καβάφης

³ «Απολείπειν ο Θεός Αντωνιον», Κ. Καβάφης

antinews.gr